سورت قمر — آیت 37

د کلمو معناګانې:

• رَاوَدُوهُ: دوی له لوط عليه السلام څخه وغوښتل چې خپل مېلمانه ورته پرېږدي.
• ضَيْفِهِ: د هغه مېلمانه (چې پرېښې وې).
• فَطَمَسْنَا: نو موږ یې سترګې محوه کړې، یعنې د سترګو رڼا مو ورڅخه واخیسته.
• نُذُرِ: زما وېرول او خبرداری چې لوط عليه السلام ورکړى و.

تفسیر:

دا آیت د حضرت لوط عليه السلام د قوم د سرکشۍ او بدکارۍ کیسه بیانوي. کله چې پرېښې د مېلمه په بڼه د لوط عليه السلام کور ته راغلې، نو د هغه قوم چې د بدکارۍ او ناروا کارونو عادی شوي وو، هغه ته یې راغلل او غوښتل یې چې خپل مېلمانه ورته وسپاري ترڅو پر هغوی باندې بدکاره عمل وکړي. لوط عليه السلام له دوی څخه ډېر اندېښمن شو، خو دوی یې خبره ونه منله.

نو الله تعالی د خپل قدرت په واسطه د دوی سترګې محوه کړې، یعنې د سترګو رڼا یې ورڅخه واخیسته او هغوی ړانده شول، تر دې چې مېلمانه یې نه شول لیدلی. بیا ورته وویل شول: "اوس د هغه عذاب او خبرداري خوند وګورئ چې تاسو ته یې لوط عليه السلام ورکړى و." دا د الله تعالی له لوري د دوی لپاره سزا وه، ځکه چې دوی د نبي د خبرداري په مقابل کې سرغړونه کړې وه.

فايدې:

1. دا آیت ښیي چې الله تعالی د خپلو انبیاوو او اولیاوو ساتنه کوي او د هغوی دښمنان به هیڅکله بریالي نه شي.
2. د بدکارۍ او ناروا کارونو پایله تل د الله تعالی له عذاب او سزا سره مل وي، لکه څنګه چې د لوط قوم ته یې ورسېد.
3. د نبي د خبرداري نه منل او پر هغه باندې ملنډې وهل د الله تعالی د قهر سبب ګرځي، نو مسلمانان باید د قرآن او سنت پیروي وکړي.
4. دا آیت د الله تعالی د قدرت یادونه کوي چې کولی شي په هر وخت کې د ظالمانو سترګې تیارې کړي او دوی ته سزا ورکړي، نو انسان باید له الله څخه ووېرېږي او د هغه په رحمت باندې باور ولري.