سوره قمر — آیه 37

معانی کلمات:

• راوَدوه: از او خواستند و اصرار کردند (درخواست ناروا و همراه با اصرار).
• ضیفه: مهمانانش (فرشتگانی که به صورت انسانهای خوشچهره بر او نازل شده بودند).
• طمسنا: محو کردیم و نابود ساختیم (به گونهای که اثر و بینایی کاملاً از بین رفت).
• أعیُنهم: چشمانشان.
• نُذُر: هشدارها و بیمدادنهای من (که توسط لوط به آنان ابلاغ شده بود).

تفسیر آیه:

خداوند متعال در ادامه داستان قوم لوط میفرماید: بهراستی که قوم لوط از او خواستند که میان آنان و مهمانانش (که فرشتگانی بودند که به صورت انسانهایی زیبا و جوان ظاهر شده بودند) خلوت کند تا به آنان دستدرازی و عمل زشت و شرمآور انجام دهند. آنان با این درخواست پلید، قصد داشتند به مهمانان لوط تجاوز کنند و این نشاندهنده نهایت پستی و گمراهی آنان بود. اما خداوند به قدرت کامل خود، چشمان آنان را محو و نابود کرد، بهگونهای که هیچ چیز را نمیدیدند و کور شدند. سپس به آنان گفته شد: بچشید عذاب من و هشدارهایی را که لوط به شما داده بود و شما آنها را تکذیب کردید و مسخره گرفتید. این عذاب، نتیجه مستقیم انکار و سرکشی آنان در برابر پیامبر خدا و اصرار بر گناه و فحشا بود.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه نشان میدهد که خداوند همواره حامی و نگهدارنده اولیای خود و مهمانان آنان است و هرگز بندگان صالح خود را در برابر ظلم و تجاوز ستمگران تنها نمیگذارد.
• عذاب الهی ممکن است بهصورت ناگهانی و به شکلی غیرمنتظره بر گناهکاران نازل شود؛ بنابراین انسان نباید به مهلت و فرصتی که خداوند به او میدهد مغرور شود و در گناه غرق گردد.
• اصرار بر گناه و تکذیب هشدارهای پیامبران، زمینهساز نابودی و هلاکت است؛ در حالی که پذیرش دعوت حق و ترک گناه، سبب نجات و رحمت الهی میشود.
• قدرت خداوند بینهایت است و میتواند در یک لحظه، ظالمان را به ذلت و نابودی بکشاند؛ پس مؤمن باید همواره به خدا توکل کند و از هیچ قدرتی جز او نهراسد.