Surah Al-Qamar — Aya 37

Ma’anonin Kalmomi:

• رَاوَدُوهُ: Sun nemi a wurin annabi Lutu su bar su su yi wa baƙinsa mugunta (lalata).
• ضَيْفِهِ: Baƙinsa, wato Mala’iku da suka zo masa a siffar mutane masu kyau.
• فَطَمَسْنَا أَعْيُنَهُمْ: Muka shafe idanunsu, har suka zama makafi ba su ganin kome.
• نُذُرِ: Gargadi da annabi Lutu ya yi musu.

Tafsirin Ayar:

Lalle ne, mun tabbatar da cewa mutanen annabi Lutu sun nemi a wurinsa su bar su su yi wa baƙinsa (Mala’iku) mugunta, domin sun san cewa su baƙi ne masu kyawon kamanni. Amma Allah Ya tsare su daga sharrinsu, domin Mala’iku ba su ne mutane ba. Sa’ad da suka dage a kan neman wannan mugunta, Allah Ya shafe idanunsu, har suka zama makafi ba su iya ganin kome ba. Sa’an nan aka ce musu: “Ku ɗanɗani azabaTa da kuma sakamakon gargadi da Lutu ya yi muku, wanda kuka ƙi yarda da shi.” Wannan azaba ce ta farko da ta same su a duniya, kafin azabar kisa da dutse da saukar da aka yi musu daga sama.

Fa’idodin Darasin:

1. Kariyar Allah ga annabinsa da masu bi, domin duk wanda ya nemi cutar da su, Allah zai tsare su kuma ya wulakanta maƙiyan.
2. Nuna girman laifin lalata da kuma rashin kunya, domin Allah Ya yi musu azaba da ba a taɓa yin irinta ba a duniya.
3. Gargadi ga al’umma cewa duk wanda ya ƙi shiryarwa da annabawa suka zo da ita, to azabar Allah za ta same shi ba tare da jinkiri ba.
4. Ƙarfafa imani da cewa Allah Mai ikon yi ne bisa kome, yana iya hana maƙiyansa ganin abin da suke so a lokacin da Ya ga dama.