Сураи Аль-Камар — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

• رَاوَدُوهُ: аз ӯ хостанд, талаб карданд.
• ضَيْفِهِ: меҳмонони ӯ.
• فَطَمَسْنَا: пас мо нобуд кардем, маҳв намудем.
• أَعْيُنَهُمْ: чашмони онҳоро.
• فَذُوقُوا: пас бичашед.
• عَذَابِي: азоби Ман.
• وَنُذُرِ: ва ҳушдорҳои Ман.

1. Тафсири оят:

Қавми Лут (алайҳис-салом) бори дигар ба сӯи фисқу фуҷур рӯй оварданд ва аз Лут талаб карданд, ки меҳмонони худро ба онҳо супорад, то бо онҳо амали зишт анҷом диҳанд. Меҳмонон фариштагон буданд, ки дар шакли одамон омада буданд. Пас Худованди Мутаъол чашмони онҳоро маҳв кард ва онҳо нобино шуданд, ба гунае ки ҳеҷ чизро надиданд. Он гоҳ ба онҳо гуфта шуд: «Азоби Ман ва ҳушдорҳои Маро бичашед!» Яъне азоби Худо ба онҳо фурӯ рафт ва онҳо сазои амали бади худро диданд.

1. Фавоиди оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ба золимону фосиқон ҷазои сахт медиҳад.
• Ҳифзи меҳмон ва эҳтироми онҳо дар ислом аҳамияти калон дорад.
• Ҳушдор медиҳад, ки инсон бояд аз амалҳои зишт ва гуноҳҳо худро нигоҳ дорад, зеро азоби Худо наздик аст.
• Ин оят боиси тақвияти имон ва тарс аз Худо мегардад ва моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.