Сураи Аль-Камар — Оят 45

1. Маънои калимаҳо:

— «سَيُهْزَمُ»: ба зудӣ шикаст дода мешавад, мағлуб мегардад.

— «الْجَمْعُ»: гурӯҳ, лашкар, ҷамъият.

— «يُوَلُّونَ»: рӯй мегардонанд, пушт мегардонанд.

— «الدُّبُرَ»: пушти худ, яъне фирор мекунанд ва аз майдон мегурезанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоби Худованд ба гурӯҳи кофирон аст, ки бо ғурур ва худписандӣ ба муқобили паёмбар (с) ва мӯъминон бархоста буданд. Худованд хабар медиҳад, ки ин ҷамъият ба зудӣ шикаст хоҳад хӯрд ва душманон рӯй ба фирор хоҳанд овард ва пушти худро ба майдон нишон хоҳанд дод. Ин хабар як мужда барои мӯъминон ва тасаллие барои дили паёмбар (с) буд, ки дар он замон дар шароити душвори Макка қарор доштанд. Ин ваъдаи Худованд дар рӯзи Бадр амалӣ шуд, ки гурӯҳи кофирон бо вуҷуди бартарии зоҳирии худ аз мӯъминон шикаст хӯрданд ва фирор карданд. Ҳамин тавр, Худованд дини худро пирӯз гардонд ва калимаи ҳақро боло бардошт.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақ ҳамеша пирӯз аст, ҳарчанд душманон бисёр ва пурзӯр бошанд.

— Мӯъминон бояд ба ваъдаҳои Худованд бовар дошта бошанд, зеро Худованд ҳеҷ гоҳ ваъдаи худро хелеф намекунад.

— Ин оят сабре ва устуворӣ дар роҳи динро таълим медиҳад, ки душвориҳо муваққатанд ва оқибат ба некуӣ меанҷомад.

— Ғурур ва худписандӣ сабаби шикаст ва нобудӣ мегардад, чунон ки ҷамъияти кофирон ба сабаби ғурури худ мағлуб шуданд.

— Ин оят моро ба сӯи адолати илоҳӣ ҳидоят мекунад, ки Худованд ҳақро бар ботил пирӯз мегардонад ва ин боиси умедворӣ ва қавитар шудани имон дар дили мӯъминон аст.