Сураи Аль-Камар — Оят 46

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• السَّاعَةُ: Қиёмат ва рӯзи ҳисоб.
• مَوْعِدُهُمْ: Ваъдагоҳи онҳо, яъне вақте ки ҷазои амалҳояшонро мебинанд.
• أَدْهَىٰ: Бузургтар ва сахттар дар офату бало.
• أَمَرُّ: Талхтар ва душвортар.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба мушриконе ҷавоб медиҳад, ки паёмбари Худоро (с) дурӯғ мешумурданд ва аз ҷазои дунёӣ дар ғазавоти Бадр талхӣ чашида буданд. Худованд мефармояд, ки онҳо набояд гумон кунанд, ки ҳамин ҷазои дунёӣ охирин аст. Балки Қиёмат рӯзи ваъдаи онҳост, ки дар он ҷазои комил ва ҳақиқии худро мебинанд. Азоб ва сахтии он рӯз аз он чӣ дар дунё дидаанд, бузургтар ва талхтар аст. Он чӣ дар Бадр ба онҳо расид, танҳо намунае хурд аз азоби Қиёмат буд. Пас Қиёмат азимтар ва душвортар аст аз ҳар азобу шикасте, ки дар дунё ба онҳо расидааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят мӯъминонро тасаллӣ медиҳад, ки агар кофирон дар дунё муваффақ шаванд ҳам, ҷазои аслии онҳо дар охират аст ва адолати Худованд ҳатман иҷро мешавад.
• Қиёмат рӯзи ҳақиқат аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад.
• Азоби охират аз ҳар азоби дунёӣ бузургтар аст, бинобар ин инсон бояд пеш аз фаро расидани он тавба кунад ва ба сӯи Худованд баргардад.
• Ин оят ба инсон ҳушдор медиҳад, ки ба неъматҳои зудгузари дунё фирефта нашавад ва барои охират тайёрӣ бинад.
• Ин оят муҳаббат ба адолати Худовандро дар дилҳо зиёд мекунад ва боварро ба рӯзи Қиёмат қавӣ мегардонад.