Сураи Ар-Рахман — Оят 13

1. Маънии калимаҳои ниёз ба шарҳ:

• آلَاءِ: неъматҳо, яъне бахшоишҳо ва некӣҳои Худованд.
• تُكَذِّبَانِ: ду кас дурӯғ мебароред, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба ҳарду гурӯҳ — ҷинну инс — муроҷиат карда, мефармояд: Пас кадоме аз неъматҳои Парвардигори шумо дуро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Яъне кадоме аз неъматҳои динӣ ва дунёии Парвардигорро, ки ба шумо ато шудааст, носипосӣ мекунед ва онро рад менамоед? Ин оят дар сураи Ар-Раҳмон сӣ ва як маротиба такрор шудааст, то ки бандагон неъматҳои бешумори Худовандро ба ёд оранд, шукри онро ба ҷо оваранд ва аз инкору носипосӣ даст кашанд. Ҳангоме ки Паёмбар (с) ин сураро ба ҷинну инс тиловат мекард, ҷинну инс дар ҷавоб мегуфтанд: «Ҳеҷ як аз неъматҳои Туро, эй Парвардигори мо, дурӯғ намешуморем ва ҳама сипос аз они Туст». Ҳамин тавр, бар банда воҷиб аст, ки ҳангоми шунидани неъматҳои Худованд онҳоро эътироф кунад ва бо шукру сипос ба Ӯ рӯй оварад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят бандагонро ба андеша дар бораи неъматҳои бешумори Худованд даъват мекунад ва меомӯзонад, ки носипосӣ ва инкори неъматҳо зишт аст.
• Такрори ин оят дар сураи Ар-Раҳмон нишонаи аҳамияти бузурги шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳост.
• Ҳар банда бояд ҳангоми ба ёд овардани неъматҳои Худованд бо дили пок эътироф кунад ва бигӯяд: «Ҳеҷ як аз неъматҳои Туро, эй Парвардигоро, дурӯғ намешуморем ва ҳама сипос аз они Туст».
• Ин оят муҳаббат ба Ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Худованд бо раҳмату меҳрубонӣ ба бандагонаш муроҷиат карда, онҳоро ба шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳо ҳидоят менамояд.