Surat Ar-Rahman — Ayat 18

1) Tegese tembung-tembung sing perlu dimangerteni:

• فَبِأَيِّ : mula saka endi, utawa mula nganggo endi
• آلَاءِ : nikmat-nikmat, kabagyan-kabagyan (tunggalé: إِلًى utawa آلَاءٌ)
• رَبِّكُمَا : Pangeranmu loro (yaiku Allah, Pangerané jin lan manungsa)
• تُكَذِّبَانِ : kowé loro padha ngapusi, padha nyélaki

2) Tegesé ayat iki:

Allah SWT ngandika: "Mula saka nikmat-nikmat Pangeranmu loro sing endi sing kowé loro padha nyélaki?"

Ayat iki minangka pitakon sing tujuwané ngélingaké lan nggugah manungsa lan jin supaya padha mikir lan ngrumangsani akèhé nikmat sing wis diparingaké déning Allah. Saben nikmat sing kita tampa — awak sing sehat, hawa sing seger, pangan lan ombèn, srengéngé lan rembulan, udan sing tumurun, bumi sing subur, lan sakabèhé kabagyan liyané — kabèh iku saka kanugrahané Allah.

Allah takon marang jin lan manungsa: nikmat endi sing kok-ngapusi? Tegesé, ora ana siji waé nikmat sing bisa disélaki utawa dipadakaké karo liyané. Kabèh nikmat iku nyata lan kebak. Malah nikmat sing paling gedhé yaiku nikmat iman lan Islam, nikmat bisa ngerti marang Allah lan nyembah marang Panjenengané.

Dadi ayat iki ngajak kita supaya tansah syukur, ora kena kufur nikmat, lan ora kena nyélaki kabagyan sing wis diparingaké déning Allah. Saben ambegan, saben langkah, saben dina iku kabèh nikmat sing kudu disyukuri.

3) Piwulang lan faedah saka ayat iki:

• Nikmaté Allah iku ora bisa dietung cacahé, mula kita kudu tansah syukur marang Panjenengané.
• Wong sing nyélaki nikmat iku sejatine lagi nglalèkaké marang Allah sing paring nikmat.
• Ayat iki ngélingaké manungsa lan jin supaya padha ngakoni kabagyan sing wis ditampa lan ora gumedhé.
• Syukur marang nikmat iku bisa nambah kabagyan lan nuwuhaké katentreman ing ati.
• Kanthi ngrumangsani akèhé nikmat, ati dadi luwih cedhak marang Allah lan luwih seneng ngibadah.
• Islam mulangaké marang umaté supaya tansah eling lan ngrumangsani kabagyan, supaya uripé dadi luwih ayem lan tentrem.