Сураи Ар-Рахман — Оят 21

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• آلَاءِ: неъматҳо, бахшоишҳо, неъматҳои бузург ва пайдарпайи Худованд.
• تُكَذِّبَانِ: ду шумо (ҷинну инс) инкор мекунед, дурӯғ мешуморед ё носипосӣ мекунед.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба ҳарду гурӯҳ — ҷинну инсон — муроҷиат карда мефармояд: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро шумо дурӯғ мешуморед ва носипосӣ мекунед? Ҳар як неъмате, ки дар дунё ва охират ба шумо ато шудааст, аз ҷониби Парвардигори шумост. Ӯст, ки шуморо офарид, рӯзӣ дод, саломатӣ бахшид, ақл ва фаҳм ато кард ва роҳи ҳидоятро нишон дод. Бо вуҷуди ин ҳама, баъзе аз шумо ин неъматҳоро инкор мекунед ё шукри онҳоро ба ҷо намеоред. Ин оят бори дигар хотиррасон мекунад, ки ҳеҷ кас наметавонад неъматҳои бешумори Худовандро инкор кунад, зеро онҳо ҳар лаҳза дар ҳаёти мо ҳузур доранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон ва ҷин бояд ҳамеша неъматҳои Худовандро ба ёд оранд ва шукргузор бошанд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба ҷои инкор ва носипосӣ, ба сӯи шинохти Парвардигор ва итоати Ӯ рӯ оварем.
• Ҳар неъмате, ки дорем, аз ҷониби Худованд аст; бинобар ин набояд худро соҳиби ҳақиқии онҳо бидонем.
• Ин оят муҳаббати байни банда ва Парвардигорро зиёд мекунад, зеро мебинем, ки Ӯ ҳамеша ба мо неъмат медиҳад ва моро дӯст медорад.
• Шукргузорӣ сабаби зиёд шудани неъматҳо ва ҷалби раҳмати Худованд мегардад.