Сураи Ар-Рахман — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• بَرْزَخٌ (барзах): ҳоил, монеъ, сарҳад ва фосилае, ки ду чизро аз ҳам ҷудо мекунад.
• لَا يَبْغِيَانِ (ло ябғиён): аз ҳамдигар таҷовуз намекунанд, яке бар дигаре зулм намекунад ва аз ҳудуди худ берун намеравад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ду баҳр — оби ширин ва оби шӯрро офаридааст, ки бо ҳам вохӯрда, пайваста мешаванд. Аммо миёни онҳо ҳоили қудрати Илоҳӣ қарор дорад, ки ҳар яке дар ҷои худ боқӣ мемонад ва ба дигаре омехта намешавад. Ин ҳоил монеъ мешавад, ки оби ширин шӯр шавад ё оби шӯр ширин гардад, ва ҳеҷ яке аз онҳо аз ҳудуди худ таҷовуз накарда, ба дигаре зиён намерасонад. Ҳамчунин, онҳо бар мардум бо обхезӣ ва ғарқ шудан таҷовуз намекунанд. Ин нишонаи қудрати бузурги Парвардигор ва раҳмати Ӯ бар бандагонаш аст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят далели равшани қудрати Худованд аст, ки ду баҳри мухталифро бо ҳам вохӯрда, аммо аз омезиш нигоҳ медорад; ин боиси афзун шудани имон ва бовар ба ягонагии Ӯ мегардад.
• Нишон медиҳад, ки ҳар чиз дар олам бо амри Худо ва тақдири Ӯ идора мешавад, ва инсон бояд ба ин низом бовар кунад ва шукргузор бошад.
• Дар он ибратест барои мардум, ки ҳудудҳоро риоя кунанд ва ба дигарон таҷовуз накунанд, зеро ҳатто баҳрҳо низ аз ҳудуди худ берун намераванд.
• Ин оят муҳаббати инсонро ба офариниш ва омӯзиши илмҳои табиӣ зиёд мекунад, то бузургии Худоро бештар бишносанд ва ба ислом наздиктар шаванд.