Surat Ar-Rahman — Ayat 29

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• يَسْأَلُهُ (yas'aluhu): nyuwun marang Panjenengane, mbutuhake marang Panjenengane.
• مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ (man fis-samāwāti wal-arḍ): sapa wae kang ana ing langit lan bumi, yaiku para malaikat, jin, lan manungsa.
• شَأْنٍ (sya'n): kahanan, urusan, perkara, lan kagiyatan.

2) Katrangan surat Ar-Rahman ayat 29:

Kabeh kang ana ing langit lan bumi iku padha nyuwun lan mbutuhake marang Allah. Para malaikat ing langit, sarta jin lan manungsa ing bumi, kabeh padha ngarep-arep marang kanugrahan lan pitulungane Allah. Ora ana siji-sijia kang bisa mandhiri utawa ora butuh marang Panjenengane. Saben wektu lan saben dina, Allah tansah ngurus urusane para kawulane: ana kang diparingi urip, ana kang dipatèni, ana kang diparingi rezeki, ana kang dicegah saka rezeki, ana kang diangkat drajate, lan ana kang diturunake. Kabeh iku kelakon miturut karsane Allah kang Maha Kuwasa lan Maha Wicaksana. Dadi, ayat iki nuduhake yen Allah iku tansah aktif ngurus makhluke, ora tau leren utawa kesel, lan ora ana siji-sijia kang ora butuh marang Panjenengane.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk saka ayat iki:

• Ngelengake manawa kita iki makhluk kang ringkih lan tansah butuh marang pitulungane Allah ing saben wektu.
• Nuduhake yen Allah iku Maha Kuwasa lan tansah ngurus urusane para kawulane, mula kita ora perlu kuwatir lan sumelang babagan urip kita.
• Ngajak kita supaya tansah ndedonga lan nyuwun marang Allah, amarga mung Panjenengane kang bisa nyembadani kabeh kabutuhan kita.
• Nuwanake rasa syukur marang Allah kang tansah paring rezeki, urip, lan kabeh kabutuhan kita saben dina.
• Nguatake iman lan katresnan kita marang Islam lan Al-Qur'an, amarga ayat iki nuduhake sepira gedhene kwasane Allah lan sepira cedhake Panjenengane marang para kawulane.