Сураи Ар-Рахман — Оят 61

1. Маънои калимаҳо:

— «آلَاءِ»: неъматҳо, нишонаҳои лутфу марҳамати Худованд.

— «رَبِّكُمَا»: Парвардигори шумо ду (ҷинну инс).

— «تُكَذِّبَانِ»: дуруғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар силсилаи оятҳоест, ки Худованди мутаъол пас аз шуморидани неъматҳои бузурги худ дар сураи «Ар-Раҳмон» такрор ба такрор мефармояд: «Пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дуруғ мешуморед?» Яъне, эй гурӯҳи ҷинну инс, бо назардошти он ки Худованд шуморо бо неъматҳои бешумор — аз қабили офариниш, ризқ, саломатӣ, ақл, ҳидоят ва дигар лутфҳо — баҳраманд кардааст, кадоме аз ин неъматҳоро инкор мекунед ва носипосӣ менамоед? Ояти пеш аз он ба подоши некӯкорон ишора дорад, ки подоши некӣ ҷуз некӣ нест; пас Худованд ба бандагони некӯкор дар охират ҷаннат ато мекунад. Ин ҳама неъматҳо далели он аст, ки Парвардигор меҳрубону раҳим аст ва банда бояд шукргузор бошад, на инкоркунанда.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят бандаро ба андеша водор мекунад, ки неъматҳои Худовандро ба ёд орад ва ҳеҷ гоҳ онҳоро инкор накунад.

— Такрор шудани ин оят дар сураи «Ар-Раҳмон» нишонаи аҳамияти бузурги шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳост.

— Оят муҳаббат ба Исломро дар дил зиёд мекунад, зеро ислом даъват ба шукр ва эътирофи неъматҳои Парвардигор мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша бо забон ва амал шукри Худовандро ба ҷо орем ва аз носипосӣ дурӣ ҷӯем.

— Инчунин оят ҳушдор медиҳад, ки инкори неъматҳо сабаби маҳрум шудан аз раҳмати Худованд мегардад.