Сураи Аль-Вакиа — Оят 50

1. Маънои калимаҳо:

— «لَمَجْمُوعُونَ»: ҳатман ҷамъ кардашудагон, гирдовардашудагон.

— «مِيقَاتِ»: вақти муайяншуда, замони пешбинишуда.

— «يَوْمٍ مَّعْلُومٍ»: рӯзи маълум ва муайян, ки он рӯзи қиёмат аст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки ҳамаи одамон — нахустин ва охирин, гузаштагон ва ояндагон — ҳатман дар як вақти муайян ва рӯзи маълум ҷамъ карда мешаванд. Он рӯз рӯзи қиёмат аст, ки ҳеҷ кас аз он ҷо гурехта наметавонад ва ҳеҷ чиз аз дониши Худованд пинҳон намемонад. Ҳама барои ҳисобу ҷазо ба пешгоҳи Парвардигор гирд оварда мешаванд, то ҳар кас подоши амалҳои неку бади худро бинад. Ин ҷамъшавӣ ба таври ҳатмӣ ва бешубҳа сурат мегирад, зеро ваъдаи Худованд рост аст ва вақти он аз пеш муайян шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро бовар мекунонад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳамаи одамон ба он ҷо бармегарданд.

— Он моро водор мекунад, ки ҳамеша ба амалҳои худ диққат кунем ва некӣ кунем, зеро ҳар амал ҳисоб карда мешавад.

— Ин оят ба мо тасаллӣ медиҳад, ки адолати Худованд комил аст ва ҳеҷ кас бе ҷазо намемонад.

— Ва моро ба сӯи имон ва тақво ҳидоят мекунад, то ба рӯзи қиёмат омода бошем ва ба раҳмати Худованд умедвор гардем.