Сураи Аль-Вакиа — Оят 49

1. Маънои калимаҳо:

— «الأَوَّلِينَ»: пешиниён, яъне наслҳои гузашта ва қавмҳои пеш аз мо.

— «الآخِرِينَ»: охириён, яъне ҳамаи одамоне, ки баъд аз пешиниён то рӯзи қиёмат зиндагӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармон медиҳад, ки ба инкорандагони ҳашр ва қиёмат бигӯяд: ҳамоно ҳамаи инсонҳо — ҳам наслҳои гузашта ва ҳам наслҳои оянда, аз оғоз то анҷоми дунё — ҳама дар рӯзи қиёмат, ки вақти муайян ва махсус дорад, ҷамъ оварда мешаванд. Ҳеҷ кас аз ин ҷамъоварӣ берун намемонад ва ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад. Ин оят ҷавоби равшанест ба касоне, ки баъд аз марг зинда шуданро инкор мекарданд ва мегуфтанд, ки чӣ гуна устухонҳои пӯсида боз зинда мешаванд. Худованд тавассути Паёмбараш ба онҳо мефаҳмонад, ки ҳамон Зоте, ки инсонро аз аввал офаридааст, қодир аст ӯро бори дигар зинда кунад ва ҳамаро дар як вақти муайян гирд оварад.

1. Фоидаҳо аз оят:

— Ин оят боварии комил ба рӯзи қиёмат ва ҳашрро дар дили инсон мустаҳкам мекунад, зеро Худованд худаш кафолат додааст, ки ҳамаи одамон, аз пешиниён то охириён, ҳатман ҷамъ оварда мешаванд.

— Инсон мефаҳмад, ки ҳеҷ амале, хуб ё бад, бе ҷазо намемонад ва ин ӯро ба сӯи некӯкорӣ ва тақво ҳидоят мекунад.

— Оят тасаллибахш аст барои онҳое, ки фикр мекунанд, адолат дар дунё пурра иҷро намешавад; рӯзи қиёмат ҷои адолати комил аст ва ҳама ба ҳисоб хоҳанд расид.

— Ин оят даъвати некӯ ба ислом аст, зеро нишон медиҳад, ки Қуръон ба саволҳои асосии инсон дар бораи ҳаёт, марг ва охират ҷавоби равшан медиҳад ва дили толиби ҳақро ором месозад.