Vaqiə surəsi — Ayə 6

Sözün izahı:

• هَبَاءً: toz, torpaq hissəcikləri; havada üzən xırda toz zərrələri.
• مُنبَثًّا: səpələnmiş, dağılmış, hər tərəfə yayılmış.

Ayənin təfsiri:

Qiyamət günü gəldikdə yer şiddətlə silkələnəcək, dağlar parça-parça edilərək əziləcək və nəhayət, onlar havada uçuşan, külək hər tərəfə səpələdiyi toza çevriləcəklər. O dağlar ki, bu gün uca zirvələri ilə gözlərimizi qamaşdırır, əzəmətləri ilə qəlbimizə heybət salır — o gün onların heç bir ağırlığı, heç bir varlığı qalmayacaq. Günəş şüasında rəqs edən toz zərrələri kimi havada səpələnəcəklər; nə bir yerdə sabit qalacaqlar, nə də bir-birinə bağlı.

Bu ayə bizə xatırladır ki, dünyada güc və əzəmət sandığımız hər şey fanidir. İnsan dağlara bel bağlayıb onlardan güc ala bilməz; əsl güc yalnız Allaha məxsusdur. Elə buna görə də mömin qəlbi dünyanın keçici böyüklüklərinə deyil, Allahın əbədi kəlamına bağlayır. Quran bu səhnəni gözümüzün önünə gətirərək bizi o günə hazırlayır — saleh əməllərlə, tövbə ilə və Allaha sığınmaqla. Kim bu dünyada Allahın buyurduğu yolla getsə, o gün dağlar toz olsa da, onun qəlbi sabit və əmin olacaq.