سوره واقعه — آیه 6

معانی کلمات:

• هَبَاءً: غبار بسیار ریز و پراکنده‌ای که در هوا معلق است؛ مانند ذراتی که در پرتو نور خورشید دیده می‌شود.
• مُنْبَثًّا: پراکنده و متفرق شده در هر سو.

تفسیر آیه:

در این آیه، خداوند متعال به بیان یکی از مراحل هولناک قیامت می‌پردازد و می‌فرماید: پس از آنکه زمین با تکان‌های سخت و شدید به لرزه درآید و کوه‌ها چنان در هم کوبیده و خرد شوند که به ذراتی ریز و غبارمانند تبدیل گردند، آن ذرات به صورت غباری پراکنده در فضا درمی‌آیند که هیچ ثبات و قرار و آرامی ندارند و بادها آن‌ها را به هر سو می‌پراکند؛ همانند ذرات ریزی که در شعاع آفتاب دیده می‌شود و پیوسته در حرکت و پراکندگی است. این تصویر، بیانگر نهایت نابودی و فروپاشی نظام این جهان است و نشان می‌دهد که تمام آنچه بشر بر آن تکیه دارد، روزی به این صورت درخواهد آمد.

فواید و پیام‌های آیه:

1. این آیه عظمت و قدرت بی‌پایان خداوند را به تصویر می‌کشد؛ همان خدایی که کوه‌های استوار و عظیم را به غباری پراکنده تبدیل می‌کند. این یادآوری، دل‌ها را به خشوع و فروتنی در برابر پروردگار سوق می‌دهد و انسان را از تکیه بر قدرت‌های مادی و زودگذر بازمی‌دارد.
2. آیه، هشدار و بیدارباشی برای غافلان است تا بدانند این دنیا با تمام جلوه‌هایش پایدار نیست و روزی همه چیز به پایان می‌رسد. پس عاقل کسی است که برای آن روز جاودان، توشه برگیرد و به اعمال صالح روی آورد.
3. این توصیف، ایمان به روز جزا را در دل‌ها تقویت می‌کند و انسان را به حسابرسی از خویشتن در این دنیا ترغیب می‌نماید تا با آمادگی کامل در پیشگاه عدل الهی حاضر شود.
4. درک این حقیقت که همه چیز این جهان، حتی عظیم‌ترین کوه‌ها، در برابر اراده خداوند همچون غباری بی‌مقدار است، انسان را از وابستگی به دنیا رها می‌سازد و او را به سوی ارزش‌های معنوی و جاودان سوق می‌دهد.