Сураи Аль-Вакиа — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҳабоан»: ғубор, чанг, зарраҳои хурди пароканда.

— «Мунбассан»: пароканда, парешон, аз ҳам ҷудошуда.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат он гоҳ ки замин ба ларзиши сахт ва шадид ҷунбида мешавад ва кӯҳҳо пора-пора ва майда-майда мегарданд, онҳо ба ғуборе табдил меёбанд, ки дар ҳаво пароканда ва парешон аст ва бод онро ба ҳар тараф мебарад. Ин ғубор мисли он чангест, ки дар шуои офтоб дида мешавад — зарраҳои хурди аз ҳам ҷудошуда, ки ҳеҷ устуворӣ ва қарор надоранд. Яъне кӯҳҳои бузург ва сахт, ки инсонҳо онҳоро ҳамчун нишонаи абадӣ ва пойдор мепиндоштанд, дар он рӯз ба чизе табдил меёбанд, ки на танҳо қувват ва вазнинӣ надорад, балки ҳатто ба чашм намеояд ва ба зудӣ нест мешавад. Ин манзара бузургии қудрати Худовандро дар дигаргунсозии офариниш ва бесубот будани ҳамаи чизҳои дунёро нишон медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон дарк мекунад, ки ҳамаи чизҳои дунё, ҳатто кӯҳҳои сахту пойдор, фонии ҳастанд ва танҳо Худованд боқӣ ва пойдор аст.

— Оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки ба зебоиҳо ва қувватҳои дунёи фонӣ дил набандад ва барои охират омодагӣ бинад.

— Ин манзараи қиёмат хотиррасон мекунад, ки ҳисоби аъмол ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз адолати Худованд наметавонад бигурезад.

— Дарк кардани бесуботии дунё инсонро ба сӯи некӯкорӣ, тавба ва ибодат ҳидоят мекунад ва дилро ба Худованд наздик месозад.

— Ин оят ҳамчунин бузургии илми Худовандро нишон медиҳад, ки Ӯ аз ҳамаи зарраҳои пароканда ва ҳолатҳои онҳо огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз назорати Ӯ пинҳон намемонад.