Сураи Аль-Вакиа — Оят 82

1. Маънои калимаҳо:

• رِزْقَكُمْ: ризқи шумо, яъне неъматҳое, ки Аллоҳ ба шумо додааст.
• تُكَذِّبُونَ: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят бандагонро сарзаниш мекунад, ки онҳо ба ҷои шукргузорӣ барои неъматҳои зиёде, ки ба онҳо ато шудааст, он неъматро инкор мекунанд ва дурӯғ мешуморанд. Яъне, шумо шукри ризқи худро он қарор медиҳед, ки неъматҳои Аллоҳро дурӯғ шуморед ва носипосӣ кунед. Масалан, вақте ки борон меборад, шумо онро ба ситораҳо ва ҳодисаҳои табиӣ нисбат медиҳед ва мегӯед: "Бо бориши фалон ситора борон омад", на ин ки онро аз ҷониби Аллоҳ донед ва шукр кунед. Ин оят инчунин сарзанишест барои онҳое, ки ба Қуръон ва даъвати он беэътиноӣ мекунанд ва онро дурӯғ мешуморанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки неъматҳои Аллоҳро бояд эътироф кунем ва барои онҳо шукргузор бошем, на ин ки онҳоро инкор кунем ё ба касе дигар нисбат диҳем.
• Шукргузорӣ ба неъматҳо боиси зиёд шудани онҳо мегардад, дар ҳоле ки носипосӣ ва инкор боиси маҳрумӣ аз раҳмати Аллоҳ мешавад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон ва даъвати он бодиққат муносибат кунем ва онро тасдиқ намоем, на ин ки онро дурӯғ шуморем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳост ва ин хислатҳо ба инсон некӣ ва хушбахтӣ меоранд.