Сураи Аль-Вакиа — Оят 84

1. Маънои калимаҳо:

• وَأَنتُمْ: ва шумо.
• حِينَئِذٍ: дар он вақт, дар он лаҳза.
• تَنظُرُونَ: нигоҳ мекунед, мебинед.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол ҳолати инсонро ҳангоми марг тасвир мекунад. Вақте ки ҷони инсон ба гулӯяш мерасад ва ӯ дар остонаи марг қарор мегирад, шумо — ҳозирон ва наздикони ӯ — танҳо нигоҳ мекунед ва чизе карда наметавонед. Шумо мебинед, ки ҷони азизатон аз бадан берун меравад, вале на метавонед онро нигоҳ доред ва на метавонед ба ӯ кӯмаке кунед. Дар он лаҳза шумо бечора ва нотавонед, танҳо тамошобин ҳастед. Ин оят ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки марг ҳақиқатест, ки ҳама онро хоҳанд дид ва дар он лаҳза ҳеҷ кас наметавонад монеи фармони Худо шавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки марг ҳақиқатест, ки ҳама онро хоҳанд дид ва дар он лаҳза ҳеҷ кас наметавонад монеи фармони Худо шавад.
• Инсон бояд ҳамеша ба охират омода бошад ва амалҳои нек анҷом диҳад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳаёти дунё муваққатӣ аст ва ҳар кас рӯзе аз ин дунё меравад.
• Инсон бояд қадри вақти худро донад ва онро дар роҳи некӣ ва ибодат сарф кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба марг бо чашми ибрат нигоҳ кунем ва аз он барои ислоҳи худ истифода барем.