Сураи Аль-Вакиа — Оят 85

1. Маънои калимаҳо:

— «أَقْرَبُ»: наздиктар.

— «تُبْصِرُونَ»: мебинед, дида метавонед.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳи таъоло ба бандагони худ хитоб мекунад ва мефармояд, ки ҳангоме ки ҷони инсон ба ҳалқумаш мерасад ва ӯ дар ҳолати марг қарор мегирад, шумо ҳозир шуда, ба ӯ нигоҳ мекунед, аммо наметавонед ҷони ӯро дар баданаш нигоҳ доред ва маргро аз ӯ бозгардонед. Дар он лаҳза Мо бо илм ва қудрати худ ва бо фариштагони хеш ба ин шахс аз шумо наздиктарем, зеро фариштагони Мо назди ӯ ҳозиранд ва ҷони ӯро қабз мекунанд, вале шумо он фариштагонро намебинед. Пас ҳеҷ кас наметавонад маргро аз касе боздорад ва ҳеҷ кас аз доираи илму қудрати Аллоҳ берун нест.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки марг ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад.

— Аллоҳ таъоло ҳамеша ба бандагони худ наздик аст ва аз ҳоли онҳо огоҳ аст, ҳатто дар лаҳзаҳои охирини ҳаёт.

— Инсон бояд пеш аз фаро расидани марг ба сӯи Аллоҳ тавба кунад ва амалҳои нек анҷом диҳад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ғайб имон оварем, зеро фариштагонро намебинем, аммо онҳо вуҷуд доранд ва ба фармони Аллоҳ амал мекунанд.

— Ин оят дилҳоро ба сӯи ислом ва Қуръон ҷалб мекунад, зеро Қуръон ҳақиқатро ба таври возеҳ баён мекунад ва инсонро ба андеша водор месозад.