Сураи Аль-Вакиа — Оят 83

1. Маънои калимаҳо:

• فَلَوْلَا (фалавло): "Пас чаро на" — ба маънои таҳрик ва таассуф, яъне "чаро тадбир намекунед" ё "чаро тавон нестед".
• بَلَغَتِ (балағат): "расид" — феъли гузашта аз решаи "булуғ", ки ба маънои расидан ба ҷое аст.
• الْحُلْقُومَ (ал-ҳулқум): "гулӯ" — роҳи нафас ва ғизо дар ҳалқ, ки ҷон аз он ҷо мебарояд.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисмате аз сураи "Ал-Воқиа" аст, ки дар он Худованди Мутаъол бандагони худро ба ҳақиқати марг ва нотавонии инсон дар он лаҳзаҳо таваҷҷуҳ медиҳад. Мефармояд: чун ҷони инсон ба гулӯяш расад ва вақти ҷудо шудан аз бадан фаро расад, шумо ҳозирон, ки дар канори ӯ истодаед ва ба ҳолаш нигоҳ мекунед, наметавонед онро бозгардонед ва ё дар баданаш нигоҳ доред. Ин ҳақиқатест, ки ҳар инсон дар лаҳзаҳои охири умри азизони худ онро бо чашми худ мебинад ва дармеёбад, ки ҳеҷ қудрате ба ҷуз Худованд наметавонад ҷонро нигоҳ дорад ё баргардонад. Дар оятҳои баъдӣ Худованд мефармояд, ки Мо ба ин банда аз шумо наздиктарем, вале шумо фариштагони Моро намебинед. Ин изҳор дорад, ки тадбири ҳаёт ва марг танҳо дар дасти Парвардигор аст ва инсон бо тамоми донишу тавоноии худ дар ин амр нотавон аст.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Инсон бояд бидонад, ки марг ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад.
• Ҳеҷ қудрату имконияте, ки инсон дорад, наметавонад ҷони касеро нигоҳ дорад ё баргардонад; ин танҳо кори Худованд аст.
• Ин оят инсонро ба фурӯтанӣ ва эҳсоси ниёз ба Парвардигор водор мекунад ва ӯро аз ғурур ва худписандӣ бозмедорад.
• Ёдовар мешавад, ки ҳар лаҳза имкон дорад лаҳзаи охири умр бошад, пас бояд пеш аз расидани ҷон ба гулӯ ба тавба ва амали солеҳ шитофт.
• Ин оят дили инсонро ба ёди охират ва ҳисобу китоби рӯзи қиёмат наздик мекунад ва ӯро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.
• Инсон дармеёбад, ки ҳаёти дунё гузаро ва ноустувор аст ва бояд барои ҳаёти ҷовидонӣ тайёрӣ бинад.