Сураи Аль-Мульк — Оят 10

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نَسْمَعُ — бишнавем, гӯш кунем.
• نَعْقِلُ — ақл кунем, андеша кунем, дарк кунем.
• أَصْحَابِ السَّعِيرِ — аҳли саъир, яъне сокинони оташи афрӯхтаи дӯзах; «саъир» оташи шадид ва афрӯхтаро гӯянд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони кофирон ва дӯзахён ҳикоят мекунад, ки онҳо дар рӯзи қиёмат ҳангоми эътирофи гуноҳи худ мегӯянд: «Агар мо ба оёти Худо ва даъвати паёмбарон гӯш медодем, гӯше, ки аз он фоида мегирифтем, ё ақли худро ба кор мебурдем ва ҳақро аз ботил фарқ мекардем, ҳаргиз дар қатори сокинони оташи афрӯхтаи дӯзах намебудем». Онҳо дар он ҷо эътироф мекунанд, ки мушкили онҳо на камбуди далел буд ва на норасоии ақл, балки худро ба гӯш нагирифтан ва ақлро ба кор набурдан буд. Агар онҳо даъвати ҳақро бишнаванд ва дар бораи он андеша кунанд, ба паёмбарон имон меоварданд, он чиро, ки овардаанд, тасдиқ мекарданд ва аз аҳли биҳишт мешуданд. Аммо онҳо худро аз ин неъматҳо маҳрум карданд ва ҳоло дар дӯзах пушаймонӣ мехӯранд, аммо пушаймонӣ дар он ҷо суд надорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки гӯш кардан ва ақл ба кор бурдан роҳи наҷот аст. Ҳар кас ба оёти Қуръон гӯш диҳад ва дар бораи он андеша кунад, роҳи ҳақро меёбад.
• Ислом дини ақл ва андеша аст; он моро ба тафаккур ва дарки ҳақ даъват мекунад.
• Қуръон китоби ҳидоят аст; он барои ҳар касе, ки бо дили кушод гӯш диҳад, роҳи биҳиштро нишон медиҳад.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки беэътиноӣ ба даъвати ҳақ ва истифода набурдани ақл метавонад ба ҳалокати абадӣ оварда расонад.
• Худованд бандагонашро дӯст медорад ва ба онҳо роҳи наҷотро нишон медиҳад; пас биёед, мо ба Қуръон гӯш диҳем ва дар бораи он андеша кунем, то аз аҳли биҳишт гардем.