سوره ملک — آیه 14

معانی کلمات:

• لَطِيف: کسی که به اسرار و باطن امور آگاهی کامل دارد و از ریزترین و پنهانترین چیزها باخبر است.
• خَبِير: آگاه به ظاهر و باطن، دانای به همه جزئیات و نهانها.

تفسیر آیه:

آیا کسی که همه موجودات را آفریده و خلقتشان را استوار و نیکو گردانیده، به حال آنها آگاه نیست؟! او که خالق است، یقیناً داناترین به مخلوق خود است. خداوند لطیف است؛ یعنی به پنهانترین اسرار بندگانش احاطه دارد و هیچ چیز، حتی رازهای درون دلها، از او پوشیده نیست. او خبیر است؛ یعنی از تمام اعمال، نیّتها و رفتارهای آشکار و پنهان بندگان آگاه است و هیچ ذرهای در زمین و آسمان از علم او خارج نیست. پس چگونه ممکن است خدایی که همه چیز را آفریده و به آن احاطه کامل دارد، از گفتار و کردار بندگانش بیخبر باشد؟ این آیه پاسخی است به منکران معاد که میپنداشتند خدا از سخنان پنهانی آنان بیخبر است.

فواید و پیامهای آیه:

• علم خداوند به همه چیز، مایه آرامش مؤمنان است؛ زیرا میدانند هیچ دعا، نیّت خیر و عمل صالحی از دید او پنهان نمیماند و پاداش آن محفوظ است.
• آگاهی از این حقیقت، انسان را به مراقبت از اعمال و گفتار خویش وا میدارد و او را از گناه و خطا بازمیدارد.
• این آیه دل را به توکل بر خداوندی پیوند میزند که از همه نیازها و مشکلات بندگانش باخبر است و هیچ چیز برای او پوشیده نیست؛ پس چه نیکوست که انسان در همه حال به او پناه برد و از او یاری بجوید.