سورت ملک — آیت 21

د کلمو معناګانې:

• أَمْسَكَ: یو څه په خپل ځای کې وساتل، ورکول بند کړل.
• لَجُّوا: په یو کار باندې ټینګار او دوام وکړ، ترې نه یې لاس وانه خیست.
• عُتُوٍّ: لویي او سرکشي، د حق منل رد کول.
• نُفُورٍ: له حق څخه تېښته او کرکه، د منلو نه انکار.

د آیت تفسیر:

له دې پوښتنې وروسته چې الله تعالی له مشرکانو وکړه: "که الله ستاسو رزق بند کړي، نو څوک دی چې تاسو ته رزق درکړي؟" دا په دې معنا ده چې ټول رزق او روزي د الله په لاس کې ده، هغه یې چا ته چې وغواړي ورکوي او له چا چې وغواړي یې بندوي. نو که الله تعالی د اسمان باران او د ځمکې حاصلات بند کړي، نو هیڅوک نشي کولی چې تاسو ته یوه ذره رزق درکړي. خو دا کافران او مشرکان د دې حقیقت د پوهیدو پر ځای، په خپل سرکشۍ او لويي کې لا پسې سخت شول، او د حق له منلو یې کرکه او تېښته وکړه. دوی نه غوښتل چې د الله د قدرت او رزق رسولو په اړه فکر وکړي، بلکې په خپل عناد او استکبار کې یې دوام ورکړ، او له ایمان او حق څخه یې مخ واړاوه. دا د دوی د خپلې تباهۍ لامل شو، ځکه چې دوی د الله له رحمت او فضل څخه ځانونه محروم کړل.

فايدې:

• دا چې ټول رزق او روزي یوازې د الله په لاس کې ده، نو مسلمان باید خپل رزق یوازې له الله څخه وغواړي او په هغه باندې توکل وکړي، ځکه چې هغه د ټولو رزق ورکونکی دی.
• د الله له نعمتونو څخه ناشکري او سرکشي د انسان د تباهۍ لامل کیږي، او هغه څوک چې له حق څخه تېښته کوي، په حقیقت کې له خپل ځان سره ظلم کوي.
• دا آیت د الله د قدرت او رحمت یادونه کوي، چې هغه خپلو بندګانو ته رزق ورکوي، نو باید د هغه شکر ادا کړو او له هغه سره په عبادت کې هیڅوک شریک نه کړو.