Сураи Аль-Мульк — Оят 30

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «غَوْرًا»: фурӯрафта дар замин, пинҳоншуда ва дастраснашаванда.

— «مَعِين»: оби равон ва зоҳир, ки чашмҳо онро мебинанд ва дастҳо ба он мерасанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ба ин мушрикон бигӯ: Ба ман хабар диҳед, агар оби шумо, ки аз он менӯшед, дар замин фурӯ равад ва пинҳон шавад, ба гунае ки ба он дастрасӣ наёбед, пас кист ғайр аз Худо, ки ба шумо оби равону зоҳире биёрад, ки чашмҳо онро бибинанд ва дастҳо ба он бирасанд? Ҳеҷ кас ғайр аз Худо тавони ин корро надорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Ин оят бандаро ба ёдоварии неъмати бузурги об ҳидоят мекунад, ки ҳаёти ҳамаи махлуқот ба он вобаста аст.

— Одам бояд бидонад, ки ҳамаи неъматҳо, аз ҷумла об, танҳо аз ҷониби Худованд аст ва касе ғайр аз Ӯ тавони додан ё боздоштани онро надорад.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба Худои ягона рӯй оварад ва танҳо Ӯро ба дуо бихонад, зеро дар ҳолатҳои душвор касе ғайр аз Ӯ кӯмак карда наметавонад.

— Оят исломро дӯстдошта мегардонад, зеро нишон медиҳад, ки Худованд ғамхори бандагонаш аст ва онҳоро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки шукри неъматҳои Худоро ба ҷо орем ва аз ношукрӣ дурӣ ҷӯем.