Сураи Аль-Мульк — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «كفروا»: кофир шуданд, яъне ба Парвардигори худ имон наоварданд ва Ӯро инкор карданд.

— «عذاب»: азоб, ҷазои дардовар.

— «جهنم»: номи оташи дӯзахи охират, ки Худованд барои кофирон омода кардааст.

— «بئس المصير»: бад ҷойи бозгашт аст; «масир» маънои ҷое, ки одам ба он бармегардад ва мерасад.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима пас аз зикри неъматҳои дунё ва охират барои муъминон, ҳолати кофиронро баён мекунад. Худованди мутаъол мефармояд, ки барои онҳое, ки ба Парвардигори худ кофир шуданд ва Ӯро инкор карданд — хоҳ аз одамон бошанд ва хоҳ аз ҷинну шаётин — азоби дӯзах муҳайёст. Онҳо дар охират ба оташи сӯзони дӯзах гирифтор мешаванд ва ҳеҷ роҳи наҷоте надоранд. Сипас Худованд ин ҷойи бозгаштро мазаммат карда мефармояд: «Ва бад аст он ҷойи бозгашт!» Яъне дӯзах бадтарин манзил ва бадтарин оқибат аст барои касоне, ки роҳи куфру инкорро пеша карданд. Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки азоби дӯзах барои кофирон абадӣ ва доимӣ аст, онҳо ҳаргиз аз он берун нахоҳанд шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки куфр ба Парвардигор оқибати ниҳоят вазнин дорад ва бояд аз он ба Худованд паноҳ бурд.

— Инсонро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират тайёрӣ бинад.

— Нишон медиҳад, ки адлу ҳикмати Худованд тақозо мекунад, ки некӯкорон подош ва бадкорон ҷазо бибинанд.

— Ин оят сабаби зиёд шудани тарс аз Худованд ва рағбат ба тоъату ибодат мегардад, то инсон аз азоби дӯзах наҷот ёбад ва ба биҳишт ноил гардад.

— Ва моро водор мекунад, ки ба неъматҳои Ислом ва Қуръон қадр гузорем, зеро онҳо роҳи наҷот аз ин азобро нишон медиҳанд.