Сураи Аль-Калам — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «مَحْرُومُونَ»: маҳрумшудагон, яъне касоне, ки аз неъмат ва хайри чизе бенасиб мондаанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки соҳибони боғ диданд, ки боғашон сӯхта ва хароб шудааст, аввал онро инкор карданд ва гуфтанд, ки гумон мекунем роҳро хато рафтаем. Вале ҳангоме ки боварӣ ҳосил карданд, ки ин ҳамон боғи худи онҳост, гуфтанд: «Не, балки мо аз хайри он маҳрум шудаем». Ин маҳрумият ба сабаби он буд, ки онҳо қасд карда буданд, ки ҳосили боғро аз мискинон боздоранд ва ҳаққи онҳоро надиҳанд. Яке аз онҳо, ки аз ҳама одилтар буд, гуфт: «Оё ба шумо нагуфтам, ки чаро "иншоаллоҳ" намегӯед?» Онҳо пас аз ба худ омадан гуфтанд: «Пок аст Парвардигори мо, ӯ золим нест, балки мо худ ба хештан зулм кардем, зеро "иншоаллоҳ" нагуфтем ва нияти бад кардем». Он гоҳ рӯй ба якдигар оварда, ҳар яке дигареро барои тарк кардани "иншоаллоҳ" ва нияти бад сарзаниш карданд. Гуфтанд: «Вой бар мо! Мо аз ҳад гузаштем, ки фақиронро аз ҳаққи онҳо боздоштем ва амри Худоро норобӣ кардем. Умед аст, ки Парвардигорам ба ҷойи он боғ ба мо беҳтар аз он ато кунад, ба сабаби тавба ва иқрори гуноҳамон. Мо танҳо ба Парвардигори худ рӯ меорем ва умедворем, ки моро бубахшад ва хайр ато кунад». Инчунин азоб ва ҷазое, ки ба соҳибони боғ расид, барои ҳар касе, ки амри Худоро норобӣ кунад ва аз неъматҳои додаи Худо бахшиш кунад ва ҳаққи Худоро дар онҳо адо накунад, дар дунё ҳамин гуна хоҳад буд. Ва азоби охират бузургтар ва сахттар аст, агар медонистанд, аз ҳар сабаби сазовори азоб бозмеистоданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳатто ҳодисаҳои оддии зиндагии одамонро ба таври пандомӯз баён мекунад ва аз онҳо дарс мегирад.

— Худо бандагонашро дӯст медорад ва онҳоро тарбия мекунад, то ба роҳи рост оянд ва аз зулм ба дигарон даст кашанд.

— Дар ин оят тавба ва бозгашт ба сӯи Худо роҳи наҷот ва умед ба бахшиш нишон дода шудааст, ки ин дилҳоро ором ва ба Ислом меҳрубон мекунад.

— Қуръон одамонро ба адолат, кӯмак ба мискинон ва адои ҳаққи Худо даъват мекунад, ки ин барои ҷомеаи солим ва хушбахт зарур аст.

— Ваъдаи Худо барои касоне, ки тавба мекунанд ва ба Ӯ рӯ меоранд, беҳтар аз он чизест, ки аз даст додаанд, ва ин умедворӣ ба дилҳо рӯҳи тоза мебахшад.