Surat Al-Qalam — Ayat 27

1) Tegesing tembung kang perlu dimangerteni:

• بَلْ (bal): malah, nanging (minangka tembung kanggo mbenerake pangucap sadurunge).
• نَحْنُ (naḥnu): awake dhewe, kita.
• مَحْرُومُونَ (maḥrūmūn): wong-wong kang dicegah, wong kang ora oleh bagian, wong kang kelangan berkah.

2) Tegesing ayat:

Sawise wong-wong mau padha ndeleng kebone wis kobong lan rusak, banjur padha ngucap: "Malah awake dhewe iki wong-wong kang dicegah saka olehe panen lan ora oleh berkah saka kebon iki." Tegese, dheweke padha ngakoni yen kabeh iki kedadeyan amarga saka tumindake dhewe kang salah, yaiku niate arep nyegah wong-wong miskin supaya ora oleh bagian saka panene kebon. Dheweke rumangsa kelangan lan ora oleh apa-apa, lan ngerti yen iki minangka akibat saka tumindak ala kang wis dilakoni.

3) Faedah lan piwulang saka ayat iki:

• Ayat iki mulangake yen saben tumindak ala mesthi ana akibate. Wong kang pelit lan ora gelem menehi hak wong miskin saka rezekine, bisa kelangan berkah saka bandhane dhewe.
• Ngelakoni dosa lan nglalekake dhawuhe Allah iku bisa ndadekake wong kelangan nikmat kang wis diparingake.
• Ayat iki ngajak awake dhewe supaya tansah ngakoni kesalahane dhewe, lan ora mung nyalahake wong liya utawa nasib.
• Nalika kelangan sesuatu, wong mukmin kudu eling marang Allah lan ngrumangsani yen dheweke wis nglakoni kesalahan.
• Islam mulangake supaya dadi wong kang seneng menehi, dudu wong kang pelit, amarga menehi iku ndadekake berkah lan ora menehi iku bisa ngilangake berkah.
• Ayat iki ndadekake kita luwih tresna marang Islam, amarga Islam tansah ngajak marang kabecikan, keadilan, lan welas asih marang sesama, khususe marang wong miskin lan kang butuh.