Сураи Аль-Калам — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

• أَوْسَطُهُمْ: беҳтарин ва одилтарини онҳо.
• لَوْلَا: ҳарфест ба маънои "чаро" ва "ҳоло ки" барои ташвиқ ва огоҳӣ.
• تُسَبِّحُونَ: Худоро ба покӣ ёд мекунед, яъне "иншоаллоҳ" мегуфтед ва Худоро ба покӣ ситоиш мекардед.

1. Тафсири оят:

Вақте ки соҳибони боғ диданд, ки боғашон сӯхта ва хароб шудааст, аввал гумон карданд, ки роҳро гум кардаанд, аммо баъд фаҳмиданд, ки ин ҳамон боғи худи онҳост. Он гоҳ гуфтанд: "Мо аз баракати он маҳрум шудем", зеро қасди бад карда буданд, ки ҳосили боғро ба мискинон надиҳанд. Дар ин миён одилтарин ва беҳтарини онҳо гуфт: "Оё ман ба шумо нагуфтам, ки чаро Худоро ба покӣ ёд намекунед ва намегӯед: иншоаллоҳ?" Яъне чаро ҳангоми қасди худ "иншоаллоҳ" нагуфтед ва аз Худо натарсидед? Ин сухан даъват ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худост. Онҳо бояд дарк мекарданд, ки ҳамаи корҳо ба хоҳиши Худо вобаста аст ва бе ёди Ӯ ҳеҷ чиз ба даст намеояд. Ин оят дарс медиҳад, ки инсон набояд ба қувва ва тадбири худ ғурур кунад, балки бояд ҳамеша Худоро ба ёд орад ва ба Ӯ таваккал намояд.

1. Фоидаҳои оят:

• Инсон бояд ҳамеша Худоро ба покӣ ёд кунад ва дар ҳар кор "иншоаллоҳ" гӯяд, то аз ғурур ва худписандӣ дур бошад.
• Тавба ва бозгашт ба сӯи Худо роҳи наҷот аст, ҳатто агар инсон хато карда бошад ҳам.
• Беҳтарин одамон касоне ҳастанд, ки дигаронро ба некӣ ва ёди Худо даъват мекунанд.
• Дарёфти он ки ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Худост ва бояд шукри онҳоро ба ҷо овард.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва таълимоти исломӣ рӯй орем, зеро дар он роҳи саодати дунё ва охират ниҳон аст.