Surat Al-Qalam — Ayat 29

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• سُبْحَانَ (subḥāna): Maha Suci, tembung kanggo nyucekake Allah saka samubarang kang ora pantes tumrap Panjenengane.
• رَبِّنَا (rabbanā): Pangeran kita, yaiku Allah kang nguwasani lan ngopeni kita.
• ظَالِمِينَ (ẓālimīn): Wong-wong kang tumindak aniaya, yaiku ngrusak awake dhewe kanthi nglakoni dosa lan nglanggar dhawuhe Allah.

2) Katrangan tafsir ayat:

Nalika wong-wong mau padha ndeleng kebone wis dadi awu lan rusak, banjur padha ngucap: "Maha Suci Pangeran kita, sejatine awake dhewe iki pancen wong-wong kang padha tumindak aniaya."

Padha ngucap mangkono amarga padha ngerti yen kabeh kang kelakon iku jalaran saka tumindake dhewe. Sadurunge, wong-wong mau wis duwe niyat arep nyegah wong-wong miskin lan ora menehi bagian saka panenane kebon marang wong-wong kang butuh. Padha ngetungake yen sesuk esuk bakal ngundhuh kabeh asile kebon tanpa nyisakake bagian kanggo fakir miskin, lan ora padha ngucap "insya Allah" minangka ngakoni yen kabeh iku gumantung marang kekarepane Allah.

Bareng kebone rusak tanpa sisa, lagi padha sadhar lan ngakoni kalepatanne. Padha nyucekake Allah saka samubarang kekurangan, lan ngakoni yen awake dhewe iki sing sejati tumindak salah, yaiku salah marang awake dhewe dhewe amarga wis nglanggar dhawuhe Allah lan duwe niyat ala arep nyegah hak wong miskin.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita yen saben tumindak ala lan saben dosa kang kita lakoni, mesthi bakal ana akibate. Mula aja sok nyepelekake dhawuhe Allah, sanajan katon cilik.
• Nalika kita kena musibah utawa kapitunan, aja langsung nyalahake wong liya utawa nyalahake takdir. Luwih becik kita mawas dhiri, ngakoni kalepatan, lan nyuwun pangapurane Allah.
• Tembung "subḥāna rabbinā" mulangake marang kita supaya tansah nyucekake Allah lan ora nyalahake Panjenengane nalika ana kahanan kang ora nyenengake. Allah iku Maha Adil lan Maha Sucining Sucine.
• Ngakoni dosa lan tumindak salah iku minangka langkah wiwitan kanggo mertobat. Wong kang gelem ngakoni kalepatan iku kalebu wong kang duwe ati kang resik lan bakal gampang oleh pangapurane Allah.
• Ayat iki uga ngelingake supaya kita ora pelit lan ora nyegah hak-hake wong liya, utamane wong miskin lan kang butuh pitulungan. Bandha kang ana ing tangan kita iku titipan, lan ing kono ana hak wong liya.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita diajak supaya tansah eling marang Allah, ngucap "insya Allah" nalika duwe niyat, lan tansah ngutamakake rasa syukur lan tobat marang Panjenengane.