Surah Al-Qalam — Talata 29

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• سُبْحَانَ رَبِّنَا: Pagluluwalhati sa ating Panginoon, na Siya ay malayo sa anumang pagkukulang at kamalian.
• ظَالِمِينَ: mga lumalabag sa katarungan, mga nagpapakasama sa kanilang mga sarili sa pamamagitan ng pagsuway sa utos ng Allah.

Interpretasyon ng Talata:

Nang makita ng mga tao ng hardin (na binanggit sa mga naunang talata) na ang kanilang hardin ay nasunog at nawasak, at napagtanto nila na ito nga ang kanilang hardin na pinaghirapan, sila ay nagsisi at bumulalas: “Luwalhati sa aming Panginoon! Tunay na kami ay naging mga mapaggawa ng kawalang-katarungan sa aming mga sarili.” Inamin nila na ang nangyari sa kanila ay hindi bunga ng kawalang-katarungan ng Allah, bagkus ito ay bunga ng kanilang sariling mga pagkakamali at masamang hangarin. Sila ay nagkasala sa pamamagitan ng pagtanggi nilang magbigay sa mga mahihirap at sa kanilang desisyon na pigilan ang mga ito sa mga bunga ng hardin, at sa kanilang hindi pagbanggit ng “In shaa Allah” (kung loloobin ng Allah) sa kanilang mga sinabi. Kaya kinilala nila ang kanilang kasalanan at humingi ng tawad sa kanilang Panginoon, na Siya ay malayo sa anumang kawalang-katarungan, sapagkat ang Kanyang parusa sa kanila ay nararapat at makatarungan dahil sa kanilang mga ginawa.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang pagkilala sa kasalanan at ang pagsisisi ay unang hakbang tungo sa kapatawaran ng Allah; ang tao na umamin sa kanyang pagkakamali ay mas malapit sa awa ng Allah kaysa sa nagmamatigas.
2. Ang Allah ay ganap na makatarungan; hindi Niya pinaparusahan ang sinuman nang walang dahilan, at ang anumang pagsubok na dumarating ay bunga ng mga gawa ng tao mismo.
3. Ang pagluluwalhati sa Allah (tasbih) sa oras ng kagipitan ay nagpapakita ng tunay na pananampalataya at pagtitiwala sa Kanyang katarungan, na nagpapalapit sa puso sa kapayapaan at pagtanggap sa Kanyang kautusan.
4. Ang aral na ito ay nagtuturo sa atin na maging mapagbigay sa mga nangangailangan at huwag mag-atubiling gumawa ng mabuti, sapagkat ang pagpigil ng biyaya ay nagdadala ng kapahamakan sa mundo at sa kabilang buhay.
5. Ang pagsisi sa isa’t isa sa pagkakamali ay hindi sapat; ang tunay na lunas ay ang pagbabalik sa Allah, pagsisisi, at pagsusumamo para sa Kanyang kapatawaran, sapagkat Siya ay Mapagpatawad at Maawain sa mga nagbabalik sa Kanya.