Sura Al-Kalam — Werset 33

Znaczenie słów:

• كَذَٰلِكَ الْعَذَابُ — takie właśnie jest karanie (w życiu doczesnym) dla tych, którzy sprzeciwiają się Bogu.
• وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ — a kara w życiu ostatecznym jest z pewnością większa i dotkliwsza.
• لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ — gdyby oni tylko wiedzieli (jak straszna jest kara ostateczna), powstrzymaliby się od grzechów.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Bóg Wszechmogący ukazuje nam w tej wersecie, że kara, którą zesłał na właścicieli ogrodu (wspomnianych we wcześniejszych wersetach) — gdy ich ogród spłonął i zostali pozbawieni owoców swojej pracy z powodu skąpstwa i odmowy dawania jałmużny biednym — jest przykładem tego, jak Bóg karze w życiu doczesnym tych, którzy sprzeciwiają się Jego nakazom i odmawiają prawa ubogich do swojego majątku. Tak jak ukarał mieszkańców Mekki za ich bałwochwalstwo i niewiarę — przez klęski, niewolę i porażki.

Następnie Bóg podkreśla, że kara w życiu ostatecznym jest znacznie większa, dotkliwsza i trwalsza niż jakakolwiek kara doczesna. Jest to kara wieczna w ogniu piekielnym, której nie można porównać z żadnym cierpieniem na ziemi. Gdyby ci, którzy odrzucają prawdę i trwają w grzechach, zdawali sobie sprawę z ogromu tej kary, z pewnością unikaliby wszystkiego, co mogłoby ich do niej doprowadzić — powstrzymaliby się od niewiary, skąpstwa i nieposłuszeństwa wobec Boga.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Przestroga przed konsekwencjami grzechów — werset uczy nas, że Bóg karze za nieposłuszeństwo już w życiu doczesnym, a kara ostateczna jest nieporównywalnie większa. To skłania wierzącego do refleksji i powstrzymania się od grzechów.
2. Zachęta do hojności i dawania jałmużny — historia właścicieli ogrodu pokazuje, że skąpstwo i odmowa pomocy potrzebującym prowadzą do utraty błogosławieństw. Islam zachęca do dzielenia się z innymi, co przynosi błogosławieństwo w majątku i życiu.
3. Świadomość wielkości kary ostatecznej — wiedza o tym, że kara w życiu ostatecznym jest większa niż jakakolwiek kara doczesna, motywuje wierzącego do ciągłego doskonalenia się i trzymania się z dala od tego, co zabronione.
4. Pokora wobec Boga — werset uczy nas, abyśmy nie polegali na własnych planach bez wspomnienia woli Bożej (jak to uczynili właściciele ogrodu, mówiąc „z pewnością zbierzemy plony” bez dodania „jeśli Bóg zechce”). Muzułmanin powinien zawsze pamiętać o woli Boga w swoich sprawach.
5. Nadzieja na miłosierdzie Boże — mimo że właściciele ogrodu zgrzeszyli, gdy zrozumieli swój błąd, zwrócili się do Boga z pokorą i skruchą, mając nadzieję na lepsze wynagrodzenie. To uczy nas, że drzwi pokuty są zawsze otwarte, a Bóg przyjmuje skruchę szczerych sług.