Sura Al-Kalam — Werset 47

Znaczenie słów:

• الْغَيْبُ – wiedza o tym, co ukryte, tajemnice niewidzialnego świata, wiedza o przeznaczeniu i tym, co zapisane w zachowanej Tablicy (al-Lawh al-Mahfuz).
• يَكْتُبُونَ – zapisują, spisują; oznacza tu: czerpią z tej wiedzy i formułują na jej podstawie swoje twierdzenia i osądy.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Allah zwraca się do Swojego Proroka ﷺ, zadając retoryczne pytanie dotyczące postawy bałwochwalców z Mekki, którzy odrzucali posłannictwo i zaprzeczali prawdzie. Pytanie to ma charakter stanowczego zaprzeczenia i zdemaskowania ich bezpodstawnych twierdzeń.

Otóż, jeśli Prorok ﷺ nie prosi ich o żadną zapłatę ani światową nagrodę za głoszenie prawdy – a tak właśnie było – to skąd biorą się ich twierdzenia, że to oni są bliżej Boga i że to im przypadnie lepsze miejsce w życiu ostatecznym? Czyżby posiadali wiedzę o tym, co ukryte? Czy znają tajemnice niewidzialnego świata i to, co zapisane jest w zachowanej Tablicy (al-Lawh al-Mahfuz), że śmiało formułują takie osądy i zapisują je jako pewnik?

Oczywiście, że nie! Oni nie posiadają żadnej wiedzy o tym, co ukryte. Ich twierdzenia są jedynie wytworem ich wyobraźni, złudzeń i pychy. Nie mają żadnego dowodu ani źródła, z którego mogliby czerpać taką wiedzę. Gdyby nawet posiedli wiedzę o tym, co ukryte, to i tak nie mogliby nią dysponować według własnych zachcianek, gdyż wiedza o przeznaczeniu należy wyłącznie do Boga.

Werset ten jest więc kategorycznym odparciem ich roszczeń i wykazaniem, że ich słowa pozbawione są jakiejkolwiek podstawy – ani nie opierają się na objawieniu, ani na wiedzy, ani na zdrowym rozsądku.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Pokora wobec wiedzy Boga – werset uczy nas, że wiedza o tym, co ukryte i nieznane, należy wyłącznie do Boga. Człowiek powinien być pokorny i nie wypowiadać się o sprawach, o których nie ma pewności, zwłaszcza w kwestiach wiary i życia ostatecznego.
2. Uczciwość w twierdzeniach – muzułmanin powinien opierać swoje przekonania i słowa na solidnych podstawach – na objawieniu i rozumie – a nie na domysłach i przypuszczeniach. To buduje zaufanie do słów i postaw.
3. Piękno posłannictwa Proroka ﷺ – werset podkreśla, że Prorok ﷺ nie żądał od ludzi żadnej zapłaty za przekazywanie prawdy. Jego celem było wyłącznie dobro ludzi i ich zbawienie. To dowód szczerości i czystości intencji.
4. Ostrzeżenie przed pychą i samowolą – ludzie, którzy przypisują sobie wiedzę, której nie posiadają, i wynoszą się ponad innych, są narażeni na błąd i zgubę. Islam uczy pokory i uznania granic ludzkich możliwości poznawczych.
5. Zachęta do refleksji nad dowodami prawdy – werset skłania do zastanowienia się nad tym, jakie dowody przemawiają za prawdziwością islamu. Skoro przeciwnicy nie mają żadnych argumentów, a jedynie gołosłowne twierdzenia, to dowód prawdy pozostaje jasny i niepodważalny.