Сураи Аль-Хакка — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «ثَمُود»: номи қавми Самуд, ки баъд аз қавми Од зиндагӣ мекарданд ва ба онҳо паёмбар Солеҳ (алайҳис-салом) фиристода шуд.

— «أُهْلِكُوا»: нест карда шуданд, ҳалок гардиданд.

— «الطَّاغِيَة»: аз ҳад зиёд гузашта, бениҳоят сахт ва даҳшатнок; дар ин ҷо ба маънои садои ҳалокатбор ва аз ҳад гузашта мебошад.

1. Тафсири оят:

Пас, аммо қавми Самуд — онҳо бо садои бениҳоят сахт ва даҳшатнок ҳалок карда шуданд. Ин садо чунон пурзӯр ва ҳалокатбор буд, ки аз ҳар як садои дигар гузашта, тамоми қавмро нест кард. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки онҳо ба сабаби худи гуноҳ ва саркашии худ аз ҳад гузашта буданд ва ҳамин саркашӣ боиси ҳалокати онҳо гардид. Худованд онҳоро бо ин азоби сахт нест кард, то ибрате барои дигарон бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд одил аст ва ҳеҷ гуноҳеро бе ҷазо намегузорад.

— Саркашӣ ва аз ҳад гузаштан дар гуноҳ боиси ҳалокат ва нестӣ мегардад.

— Қудрати Худованд бениҳоят аст; Ӯ метавонад бо як садо тамоми қавмеро нест кунад.

— Ин оят ибрат аст барои мо, ки аз роҳи паёмбарон дур нашавем ва ба Худованд итоат кунем.

— Худованд паёмбаронро барои ҳидояти мардум мефиристад ва касе ки онҳоро инкор кунад, оқибати бад дорад.

— Ин ҳодиса нишон медиҳад, ки ислом роҳи наҷот ва саодат аст ва бояд ба он пайравӣ кунем.