Сураи Аль-Хакка — Оят 3

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الحَاقَّة: Рӯзи қиёмат аст, ки вуқуъи он ҳатмӣ ва бешубҳа аст. Ин ном аз решаи «ҳаққ» гирифта шуда, маънои он чизеро дорад, ки воқеан ба амал меояд ва ҳақиқат аст.
• أَدْرَاكَ: Огоҳ кардан ва фаҳмондан, яъне чӣ чиз туро огоҳ кард ва маълум сохт.
• مَا: Ҳарфи истифҳом (пурсиш) буда, дар ин ҷо барои бузург доштани амр ва таъкид истифода шудааст.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Аллоҳ таоло дар ояти пеш аз Рӯзи қиёмат бо номи «Ал-Ҳоққа» ёд кард, дар ин оят бузургӣ ва аҳамияти онро боз ҳам бештар таъкид мекунад. Мефармояд: «Ва туро чӣ чиз огоҳ кард, ки Ал-Ҳоққа чист?» Ин иборат барои он аст, ки ақли инсон ва дониши махлуқ наметавонад ҳақиқати пурраи он Рӯзро дарк кунад. Рӯзи қиёмат рӯзест, ки вуқуъи он ҳатмӣ ва бешубҳа аст, дар он ваъда ва таҳдидҳои Аллоҳ ба амал меоянд. Ҳавли он рӯз ва сахтии ҳолаш ба қадре бузург аст, ки касе ҷуз Аллоҳ онро ба таври комил намедонад. Паёмбар (с.а.с.) низ аз ҳақиқати пурраи он огоҳ набуд, зеро чашми инсон он чиро, ки дар он рӯз аз даҳшату сахтӣ рӯй медиҳад, надидааст. Ин оят ба инсон хотиррасон мекунад, ки Рӯзи қиёмат воқеияти бузург ва ҷиддист ва бояд барои он омода бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят дар дили инсон эҳсоси бузургдошт ва таъзим нисбат ба Рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби онро бедор мекунад.
• Инсонро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои рӯзи ҳақ омодагӣ бинад.
• Нишон медиҳад, ки дониши инсон маҳдуд аст ва танҳо Аллоҳ донандаи ғайб ва ҳақиқати рӯзҳои охират аст; ин боиси афзун шудани тавозуъ ва таслим ба Аллоҳ мегардад.
• Дар инсон шавқу рағбат ба омӯхтани Қуръон ва амал кардан ба онро зиёд мекунад, зеро Қуръон моро аз ҳақоиқи бузург огоҳ месозад.
• Ин оят мӯъминонро ба сӯи некӯкорӣ ва тақво ҳидоят мекунад, то дар он Рӯзи бузург наҷот ёбанд ва ба раҳмати Аллоҳ умедвор бошанд.