سوره حاقه — آیه 40

معانی کلمات:

• إِنَّهُ: ضمیر به قرآن کریم برمیگردد.
• لَقَوْلُ: قطعاً گفتار و کلام است.
• رَسُولٍ کَرِیمٍ: فرستادهای بزرگوار و گرامی (که محمد صلیاللهعلیهوسلم است).

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه شریفه، پس از سوگندهای پرشکوه به امور محسوس و نامحسوس، به عظمت قرآن کریم اشاره میکند و میفرماید: این قرآن، قطعاً کلام و گفتار فرستادهای بزرگوار و گرانقدر است. منظور از این رسول کریم، حضرت محمد صلیاللهعلیهوسلم است که این کتاب عظیم را از جانب پروردگار جهانیان دریافت کرده و آن را بر مردم تلاوت مینماید. این سخن، نه شعر شاعران است و نه پیشگویی کاهنان، بلکه وحی الهی است که بر قلب پیامبر رحمت نازل شده است. نسبت دادن قرآن به رسول، به این دلیل است که او حامل و مبلّغ این پیام آسمانی است، نه اینکه قرآن سخن خودِ او باشد؛ چنانکه در آیات دیگر، قرآن به جبرئیل امین نیز نسبت داده شده است، زیرا او واسطهی رساندن این وحی به پیامبر بوده است. این تعبیر نشاندهندهی شرافت و منزلت والای حاملان وحی الهی است.

فواید و پیامهای آیه:

1. عظمت و قداست قرآن: این آیه به ما میآموزد که قرآن کریم، کلام خداوند است و از جایگاه والایی برخوردار است که هیچ سخن دیگری به پایهی آن نمیرسد.
2. احترام به پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوسلم: خداوند پیامبرش را با وصف «کریم» (بزرگوار و گرامی) یاد میکند و این نشان میدهد که باید به ساحت مقدس رسول خدا صلیاللهعلیهوسلم نهایت احترام و محبت را داشته باشیم.
3. مسئولیت سنگین تبلیغ: پیامبران بهعنوان رسولان کریم الهی، امانتداران وحی هستند و ما نیز بهعنوان پیروان آنان، وظیفه داریم این کلام الهی را با امانتداری به دیگران برسانیم.
4. ایمان به وحی: شناخت این حقیقت که قرآن کلام خداست، ایمان ما را تقویت میکند و ما را به تدبر و عمل به آن ترغیب مینماید.
5. شرف انسان: این آیه نشان میدهد که خداوند به انسانها کرامت بخشیده و رسولان را از میان آنان برگزیده است؛ پس ما نیز باید قدر این کرامت را بدانیم و در مسیر بندگی و اطاعت گام برداریم.