Surat Al-Haqqah — Ayat 40

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• إِنَّهُ (innahu): "Satemene dheweke" — tembung "dheweke" ing kene nuduhake Al-Qur'an.
• لَقَوْلُ (laqaulu): "Pancen tembung/ucapan" — tegese barang kang diucapake lan diwaca.
• رَسُولٍ (rasulin): "Utusan" — yaiku wong kang diutus dening Allah.
• كَرِيمٍ (karimin): "Kang mulya" — tegese wong kang duwe kamulyan lan kaluhuran gedhe.

2) Panjlentrehan ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT paring pangandikan kanggo nguatake yen Al-Qur'an iku dudu tembungé manungsa biasa, dudu syairé wong pinter, lan dudu ramalané dukun. Al-Qur'an iku tembungé Allah kang diwaca lan diwartakake dening utusan kang mulya, yaiku Nabi Muhammad SAW. Mula, Al-Qur'an iku dudu karangane Nabi Muhammad, nanging wahyu saka Allah kang diparingake marang panjenengane. Nabi Muhammad mung dadi utusan kang ngaturake lan maca Al-Qur'an marang manungsa. Dadi, sapa wae kang ngrungokake Al-Qur'an, sejatine lagi ngrungokake pangandikané Allah kang Maha Kuwasa.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk:

• Al-Qur'an iku temen-temen pangandikané Allah, mula kudu diajab, diwaca, lan dituruti kanthi ati kang kebak pakurmatan.
• Nabi Muhammad SAW iku utusan kang mulya; mula kita kudu tresna lan manut marang panjenengane minangka panuntun urip.
• Al-Qur'an dudu gawene manungsa, mula ora ana kang bisa niru utawa nandhingi kaluhurane.
• Sapa kang gelem ngrungokake lan mangerteni Al-Qur'an, mesthi bakal tinemu dalan kang bener lan tentrem ing urip donya lan akhirat.
• Ayat iki nuwuhake rasa seneng lan semangat kanggo nyedhaki Al-Qur'an, amarga saben tembung ing njeroné iku pitutur kang mulya saka Allah kang Maha Asih.