Surat Al-Haqqah — Ayat 41

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• شَاعِرٍ (syā'ir): pujangga, wong kang nggawe syair utawa geguritan.
• قَلِيلًا مَّا تُؤْمِنُونَ (qalīlan mā tu'minūn): sethithik banget anggonmu padha iman, utawa mung sethithik wae saka kowe padha ngimani.

1. Tafsiré ayat:

Allah SWT ngandhakake menawa Al-Qur'an iki dudu omongane pujangga, dudu syair kaya kang padha diomongake dening wong-wong kafir Mekah. Al-Qur'an iku ora nganggo paugeran lan aturané syair, ora ana wujudé kaya geguritan. Amarga saka iku, wong-wong kang ngomong menawa Al-Qur'an iku syairé pujangga iku sejatine mung sethithik banget anggoné padha iman lan ngakoni kebeneran. Imané mung sethithik, ora bisa migunani lan ora bisa nylametake dheweke saka siksa. Sebab dheweke mung ngakoni sawetara perkara cilik wae, nanging ora gelem ngakoni menawa Al-Qur'an iku temen-temen saka Allah.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Al-Qur'an iku kalamé Allah kang sejati, dudu syair utawa omongané manungsa, mula kudu diimani kanthi tenanan.
• Iman kang mung sethithik lan ora tenanan iku ora ana gunané, mula kudu ngupaya supaya iman saya kuwat lan saya jero.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah mikir lan nggatekake bedané Al-Qur'an karo omongané manungsa, supaya saya tambah yakin lan tresna marang Al-Qur'an.
• Wong kang gelem nggatekake lan ngimani Al-Qur'an kanthi tenanan bakal oleh pituduh lan kabegjan ing donya lan akhirat.