Сураи Аль-Хакка — Оят 48

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• تَذْكِرَةٌ: панд, мавъиза, ёдоварӣ.
• لِّلْمُتَّقِينَ: барои парҳезгорон, яъне касоне ки аз азоби Худо метарсанд ва амрҳояшро иҷро мекунанд, аз манъҳояш мепарҳезанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ин Қуръони Карим барои парҳезгорон панд ва мавъиза аст. Ҳар касе ки аз Худо метарсад, амрҳои Ӯро иҷро мекунад ва аз манъҳояш дурӣ меҷӯяд, ин китоб барои ӯ сарчашмаи ҳидоят ва ёдоварӣ мебошад. Қуръон ба ӯ роҳи ростро нишон медиҳад, аз ғафлат бедор месозад ва ба сӯи некӣ ҳидоят мекунад. Ин оят пас аз он омадааст, ки Худо таъкид кардааст, ки Паёмбар (с) ҳеҷ чизро аз худ намегӯяд ва агар чунин мекард, Ӯ ӯро сахт ҷазо медод. Пас Қуръон каломи Худост ва барои онҳое ки тақво доранд, панд ва роҳнамост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон барои ҳамаи мардум панд аст, аммо аз он фақат парҳезгорон баҳра мегиранд.
• Тақво калиди баҳрагирӣ аз Қуръон аст; ҳар қадар инсон аз Худо бештар тарсад, Қуръон барои ӯ бештар роҳнамо мешавад.
• Ин оят моро ба тақво ва парҳезгорӣ ташвиқ мекунад, то аз Қуръон баҳраи бештар барем.
• Қуръон сарчашмаи ёдоварӣ ва бедорӣ аз ғафлат аст, ки инсонро ба сӯи некӣ ва саодат ҳидоят мекунад.
• Ин оят бори дигар собит мекунад, ки Қуръон каломи Худост ва дар он ҳеҷ шакке нест.