Сураи Аль-Хакка — Оят 49

1. Маънои калимаҳо:

— «مُّكَذِّبِينَ»: дурӯғбарандорон, яъне касоне ки Қуръонро дурӯғ мешуморанд ва онро инкор мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол бо таъкид хабар медиҳад, ки Ӯ ба хубӣ медонад, ки дар миёни мардум касоне ҳастанд, ки ин Қуръони Каримро дурӯғ мешуморанд ва ба он имон намеоваранд, ҳарчанд оёти он равшан ва возеҳ бошанд. Ин оят тасаллие ба Паёмбар (с) ва муъминон аст, ки агар баъзе касон ба Қуръон имон наоваранд, ин ҳолат ба илми Худо пӯшида нест ва Ӯ ҳамаро медонад. Ҳамчунин ин оят бори дигар таъкид мекунад, ки Қуръон ҳақ аст ва дар он ҳеҷ шакке нест, ва касоне ки онро инкор мекунанд, дар охират пушаймон хоҳанд шуд ва ҷазои амали худро хоҳанд дид. Худованд аз ҳар айбу нуқс пок аст ва Ӯст донандаи ҳама чизҳо, аз ҷумла он чи дар дилҳои мардум мегузарад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Худованд аз ҳама чиз огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз илми Ӯ пинҳон намемонад.

— Қуръон китоби ҳақ аст ва инкори он ҳеҷ гоҳ боиси ботил шудани он намешавад.

— Муъминон бояд аз ин оят тасаллӣ ёбанд, ки агар касе ба онҳо имон наоварад, Худо онҳоро медонад ва ҷазои ҳар касро хоҳад дод.

— Ин оят моро ба сӯи тафаккур ва андеша дар бораи оёти Қуръон ҳидоят мекунад, то аз ҷумлаи дурӯғбарандагон набошем.

— Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст барои касоне ки ба он имон меоваранд ва аз он пайравӣ мекунанд.