Сураи Аль-Хакка — Оят 47

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «حَاجِزِينَ»: монеъон, боздорандагон; ҷамъи «ҳоҷиз», яъне касе ки монеъ мешавад ва бозмедорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи оёти пешина аст, ки дар онҳо Аллоҳ таоло бузургии Қуръон ва ҷои гоҳи Паёмбар (с) -ро баён мекунад. Дар ин ҷо мефармояд: агар Муҳаммад (с) аз ҷониби Худ бар мо чизе мегуфт, ки мо нагуфтаем, мо ӯро ба қудрати худ мегирифтем ва ҳаёти ӯро қатъ мекардем. Пас ҳеҷ кас аз шумо наметавонад моро аз ин кор боздорад ва аз азоби мо ӯро ҳимоя кунад. Яъне ҳеҷ як аз шумо қодир нест, ки миёни мо ва ӯ монеъ шавад ва ӯро аз ҷазои мо бираҳонад. Ин баёни он аст, ки Паёмбар (с) аз ҷониби Худ чизе намегӯяд ва агар чунин мекард, Аллоҳ таоло ӯро фавран ҷазо медод ва касе наметавонист ӯро ҳимоя кунад. Ҳамин тавр, ин оят эътиқоди мусулмононро ба ростқавлии Паёмбар (с) ва эъҷози Қуръон тақвият мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худост ва Паёмбар (с) танҳо расонандаи он аст, на нависандаи он.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки Аллоҳ таоло Паёмбари худро таҳти ҳимояи худ қарор додааст ва касе наметавонад ба ӯ зарар расонад, магар бо иродаи Худ.
• Ин оят боиси афзун шудани боварӣ ба ростқавлии Паёмбар (с) ва эътимод ба паёмҳои осмонӣ мегардад.
• Ҳамчунин, ин оят огоҳӣ медиҳад, ки ҳар касе ба номи дин чизе бигӯяд, ки аз Худ нест, ба ҷазои сахт дучор мешавад, ва ин адолати Худоро нишон медиҳад.
• Ва дар ниҳоят, ин оят даъват мекунад, ки мо Қуръонро бо дили кушод қабул кунем ва ба он амал намоем, зеро он роҳнамои ҳақиқӣ ба сӯи саодати дунё ва охират аст.