Σούρα Αλ-Αράφ — Στίχος 132

Πράγματι, τιμωρήσαμε τον λαό του Φαραώ με πείνα και έλλειψη καρπών, ίσως να λάβουν νουθεσία.

Όταν τους ήρθε (στον λαό του Φαραώ) κάτι καλό (από αγαθά και βιοπορισμό), είπαν: «Αυτό είναι για μας (επειδή το αξίζουμε).», αλλά όταν τους έπληξε κάτι κακό (από ξηρασία, ασθένειες και έλλειψη καρπών), έγιναν απαισιόδοξοι αισθανόμενοι ότι ο Μωυσής και όσοι είναι μαζί του τους έφεραν κακή τύχη. Πράγματι, αυτό που τους συνέβη έχει οριστεί από τον Αλλάχ (και δεν έχει σχέση με τον Μωυσή παρά μόνο τις επικλήσεις που έκανε εναντίον τους), αλλά οι περισσότεροι απ' αυτούς δεν έξεραν (γι' αυτό το απέδωσαν σ' άλλους εκτός του Αλλάχ).

Έτσι, στείλαμε σ' αυτούς πλημμύρα (που κατέστρεψε τις καλλιέργειές τους), ακρίδες (που έφαγαν τις σοδειές τους), ψείρες (που τους έβλαψαν τα μαλλιά τους), βατράχους (που γέμισαν τα σκεύη και τα κρεβάτια τους) και αίμα (που γέμισε τα πηγάδια και τα ποτάμια τους) - ως σαφή και διάφορα σημάδια (που διαδέχεται το ένα το άλλο), αλλά επέμειναν στην αλαζονεία και ήταν ένας κακός λαός.

Όταν έπεσε η τιμωρία πάνω τους, είπαν: «Ω, Μωυσή! Επικαλέσου τον Κύριό σου για μας, χάρις όσων παραχώρησε σε σένα (από αποκάλυψη και θρησκεία). Εάν αφαιρέσεις αυτήν την τιμωρία από μας, σίγουρα θα πιστέψουμε σε σένα και θα αφήσουμε τα παιδιά του Ισραήλ να πάνε μαζί σου.»