Аль-Араф сүрәсе — Аять 138

Сүзләрнең мәгънәләре:

• جَاوَزْنَا — без үткәрдек, чыгардык.
• يَعْكُفُونَ — даими рәвештә табыналар, бертуктаусыз гыйбадәт кылалар.
• أَصْنَامٍ — сыннар, потлар.
• إِلَٰهًا — табыныр өчен илаһ, пот.
• تَجْهَلُونَ — наданлык кыласыз, белмисез.

Аять тәфсире:

Без, Аллаһы тәгалә, Муса пәйгамбәр галихиссәлам белән Бәни Исраилны диңгез аша үткәрдек. Алар диңгезне кичкәннән соң, юлда бер кавемгә юлыктылар. Бу кешеләр үзләренең потларына — сыннарына табыналар, аларга даими рәвештә гыйбадәт кылалар иде. Моны күреп, Бәни Исраил кавеме Мусага: «И Муса! Безгә дә шундый ук илаһ ясап бир, без дә алар кебек аңа табыныйк», — диделәр. Аларның бу сүзләре бик зур хата иде, чөнки алар Аллаһының бөеклеген, Аның бердәнбер Илаһ икәнлеген онытып, күз алдындагы потларга иярделәр.

Муса галихиссәлам аларга каты һәм ачык итеп: «Сез, әлбәттә, надан кешеләр икән! Сез Аллаһы тәгаләнең бөеклеген, Аның бердәнбер гыйбадәткә лаек икәнлеген аңламыйсыз. Гыйбадәт кылу — бары тик Аллаһыга гына хас, Аңа тиңдәш юк», — дип җавап бирде. Ул аларның бу таләбен кире какты һәм аларны туры юлга өндәде.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Аллаһы тәгалә үз колларына рәхмәт күрсәтеп, аларны куркыныч хәлдән коткара, әмма кеше шул рәхмәтне онытып, ялгыш юлга китәргә мөмкин.
2. Гыйбадәт кылу — бары тик Аллаһыга гына хас, Аның белән бергә башкага табыну — зур гөнаһ һәм наданлык билгесе.
3. Кеше үзенең иманын ныгытырга, башкаларның ялгыш гамәлләренә иярмәскә тиеш, чөнки хак юлдан тайпылу җиңел.
4. Пәйгамбәрләр үз кавемнәренә хакыйкатьне ачык итеп әйтәләр, хаталы эшләрне төзәтәләр, хәтта алар авыр булса да.
5. Аллаһыга ышаныч һәм Аның бердәнберлегенә иман — кешенең иң зур байлыгы, моны сакларга кирәк.