Sura Al-A'raf — Werset 138

Wyjaśnienie słów:

• Jāwaznā – przeprowadziliśmy, przenieśliśmy.
• Ya'kufūn – trwają, oddają się z oddaniem i wytrwaniem.
• Aṣnām – posągi, bożki, które były rzeźbione i czczone.
• Ilāhan – bóstwo, przedmiot kultu.

Interpretacja wersetu:

Kiedy Allah przeprowadził synów Izraela przez morze, ratując ich przed wojskami faraona, a oni bezpiecznie dotarli na drugi brzeg, po drodze minęli pewien lud, który z oddaniem i wytrwaniem oddawał cześć swoim bożkom – posągom, które sami wykonali. Widok ten wywarł na synach Izraela tak silne wrażenie, że zwrócili się do swego proroka, Mojżesza (niech będzie z nim pokój), mówiąc: „Uczyń nam bóstwo, któremu będziemy oddawać cześć, tak jak oni mają swoje bóstwa”. Nie zrozumieli oni wielkości Boga i Jego wyłącznego prawa do czci, a także zapomnieli o cudach, których byli świadkami – rozstąpieniu morza, zatopieniu faraona i jego wojsk. Mojżesz odpowiedział im, że są ludem nieświadomym, ponieważ nie pojęli, że Bóg – Stwórca i Władca wszystkiego – jest Jedyny i nie zasługuje na to, by obok Niego czcić kogokolwiek lub cokolwiek innego. Ich prośba była wyrazem głębokiej niewiedzy o naturze Boga i Jego wyłącznym prawie do uwielbienia.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Czysty monoteizm (tawhid) – ten werset uczy nas, że cześć i uwielbienie należą się wyłącznie Allahowi, a jakakolwiek forma oddawania czci innym stworzeniom jest niewiedzą i błędem.
2. Ostrzeżenie przed naśladownictwem w sprawach religii – synowie Izraela poprosili o coś, co było sprzeczne z ich wiarą, jedynie dlatego, że zobaczyli to u innych. To przestroga, abyśmy nie naśladowali innych w sprawach kultu i wiary bez zastanowienia się nad tym, co nakazuje Allah.
3. Wielkość i wyłączność Boga – werset przypomina nam, że Allah jest Jedynym, który zasługuje na cześć, i że Jego moc objawia się w cudach, które widzieli synowie Izraela, a mimo to ich wiara była słaba.
4. Rola proroków i uczonych – Mojżesz (niech będzie z nim pokój) natychmiast skorygował błąd swojego ludu, co pokazuje, że obowiązkiem ludzi wiedzy jest prostowanie błędów i napominanie z mądrością.
5. Wdzięczność za łaski – po tak wielkim cudzie, jakim było przejście przez morze, należało dziękować Allahowi i Jemu się oddać, a nie prosić o coś, co jest sprzeczne z Jego nakazami. To uczy nas, abyśmy pamiętali o łaskach Boga i nie zapominali o nich w chwilach próby.