Sura Al-A'raf — Werset 148

Znaczenie słów:

• min ḥuliyyihim – z ich ozdób (bizuterii, złotych i srebrnych ozdób, które pożyczyli od ludu faraona).
• ʿijlan jasadan – cielca z ciałem (posąg cielca, który miał kształt i objętość, lecz nie miał w sobie życia).
• lahu khuwār – wydawał dźwięk (ryk cielęcia), który powstawał dzięki wpuszczonemu do środka powietrzu.

Tafsir (wyjaśnienie):

Po tym, jak Musa (Mojżesz) – niech pokój będzie z nim – udał się na spotkanie ze swoim Panem, aby odbyć z Nim rozmowę, jego lud popadł w ogromny błąd. Wykorzystali oni swoje złote ozdoby, które pożyczyli od ludu faraona, i oddali je Samarytaninowi, który ukształtował z nich cielca – posąg mający ciało, lecz pozbawiony ducha. Posąg ten wydawał dźwięk podobny do ryku krowy, co było jedynie złudzeniem wywołanym przez wiatr wpadający do jego wnętrza.

Bóg – Wzniosły i Święty – zganił ich za to, mówiąc: „Czyż nie widzieli, że on nie mówi do nich ani nie prowadzi ich drogą?” To znaczy: czyż nie zauważyli, że ten cielec nie potrafi z nimi rozmawiać, nie odpowiada na ich pytania, nie wskazuje im żadnej dobrej drogi ani nie przynosi im żadnej korzyści? Nie oddala od nich szkody ani nie sprowadza pożytku. Mimo to uczynili go swoim bogiem i oddawali mu cześć.

Następnie Bóg powtórzył potępienie ich czynu, mówiąc: „Uczynili go [bogiem] i byli niesprawiedliwi” – to znaczy, że wyrządzili krzywdę samym sobie, umieszczając cześć i uwielbienie w niewłaściwym miejscu, oddając je stworzeniu zamiast Stwórcy. Byli to ludzie, którzy przekroczyli granice sprawiedliwości, gdyż oddali cześć temu, co nie zasługuje na żadną cząstkę uwielbienia.

Korzyści płynące z tej ajat:

1. Ostrzeżenie przed skutkami ignorancji i naśladownictwa – lud Musy widział cuda Boga, a mimo to szybko popadł w bałwochwalstwo, gdy ich prorok oddalił się na krótki czas. Uczy to, że człowiek musi strzec swojego serca i umysłu, nie ulegając ślepemu naśladownictwu ani podszeptom tych, którzy sieją zwątpienie.
2. Dowód na to, że prawdziwy Bóg musi być doskonały – skoro cielec nie mówił, nie słyszał i nie prowadził, nie mógł być bogiem. To przypomina nam o doskonałości Allaha, który słyszy, widzi, mówi i prowadzi swoje stworzenia ku dobru.
3. Niebezpieczeństwo przywiązania do rzeczy materialnych – złoto i ozdoby, które miały być źródłem piękna, stały się przyczyną zguby. Islam uczy nas, abyśmy nie przywiązywali serc do dóbr tego świata, lecz używali ich w sposób, który przybliża nas do Boga.
4. Wielkość przebaczenia Boga – mimo tego strasznego czynu, Bóg nie zniszczył ich natychmiast, lecz dał im czas na skruchę i powrót do Niego. To pokazuje, jak miłosierny jest nasz Pan wobec swoich sług, gdy żałują za swoje błędy.
5. Przestroga przed pośpiechem w ocenianiu – lud Musy nie przemyślał swojego czynu i nie zastanowił się nad konsekwencjami. Islam zachęca nas do refleksji i rozważnego podejmowania decyzji, zwłaszcza w sprawach wiary.