سوره اعراف — آیه 154

معانی کلمات:

• سَکَتَ: آرام گرفت، فرو نشست.
• نُسْخَتِهَا: آنچه در آن نوشته شده است؛ محتوای نوشته‌شده در الواح.
• یَرْهَبُونَ: می‌ترسند، بیم دارند (از عذاب و عقاب پروردگار).

تفسیر آیه:

هنگامی که خشم موسی علیه السلام فرو نشست و آرام گرفت — پس از آنکه به سبب گمراهی قومش در برابر گوساله‌پرستی، الواح را بر زمین افکنده بود — الواح را برداشت. در آنچه در این الواح نوشته شده بود، هدایت از گمراهی و بیان حق، و نیز رحمتی برای کسانی بود که از پروردگارشان می‌ترسند و از عقاب او بیم دارند. این هدایت و رحمت، ویژهٔ کسانی است که در دلشان خشیت و ترسی آمیخته با تعظیم نسبت به پروردگارشان وجود دارد؛ زیرا تنها چنین کسانی از هدایت الهی بهره می‌برند و مشمول رحمت او می‌شوند.

فواید و پیام‌ها:

• خشم و غضب، حتی برای پیامبران، مانع از تصمیم‌گیری صحیح می‌شود؛ اما بازگشت به آرامش و تدبیر، زمینه‌ساز پذیرش هدایت الهی است. پس انسان باید در هنگام خشم، از تصمیم‌های عجولانه پرهیز کند.
• قرآن و کتاب‌های آسمانی، سراسر هدایت و رحمت‌اند، اما بهره‌مندی از آن‌ها مشروط به ترس از خداوند و خشیت در دل است؛ نه صرفاً خواندن و داشتن آن.
• محبت و رحمت الهی، همراه با هیبت و خشیت اوست؛ کسی که از خدا می‌ترسد، به رحمت او نزدیک‌تر است.
• خطا و لغزش، پایان راه نیست؛ موسی علیه السلام پس از خطای خود در افکندن الواح، دوباره آن را برگرفت و از آن بهره برد. این درس بزرگی است که انسان پس از هر اشتباهی، می‌تواند به مسیر حق بازگردد و از رحمت الهی بهره‌مند شود.