სურა ალ-არაფი — აია 158

۞ «და დაგვიწერე ჩვენთვის ამქვეყნად სიკეთე და მარადიულ ცხოვრებაშიც. ჭეშმარიტად, ჩვენ შენკენ მოვიქეცით (სინანულით)!» (ალლაჰმა, უზენაესმა) თქვა: «ჩემი სასჯელით ვსჯი ვისაც ვისურვებ, ხოლო ჩემი წყალობა მოიცავს ყოველივეს. ამიტომ მე მას [წყალობას] დავუწერ მათ, რომლებიც ღვთისმოშიშნი არიან, და გასცემენ ზაქათს მათთვის, ვისაც მასზე უფლება აქვთ, და რომლებიც ირწმუნებენ ჩვენს აიათებს».

რომლებიც მიჰყვებიან შუამავალს, მოციქულს, უწიგნურს, რომლის აღწერასაც ისინი პოულობენ მათთან დაწერილს თორაში და სახარებაში; რომელიც უბრძანებს მათ სიკეთეს და უკრძალავს მათ სიავეს; ნებადართულს ხდის მათთვის სიკეთეებს და აკრძალულად აცხადებს მათთვის სიბილწეებს; ხსნის მათ ტვირთსა და ბორკილებს, რომლებიც მათზე იყო [უმსუბუქებს იმ წესებს, რაც ადრე ჰქონდათ]; აი ისინი, ვინც ირწმუნეს იგი, მხარი დაუჭირეს მას, დაეხმარნენ მას და მიჰყვნენ სინათლეს, რომელიც მასთან ერთად ჩამოევლინა [ყურანი], — სწორედ ისინი არიან წარმატებულნი!

და მუსას ხალხიდან იყო ერთი თემი, რომელიც ჭეშმარიტებით მიუძღვებოდა და მის მიხედვით სამართლიანად მოქმედებდა.

და ჩვენ დავყავით ისინი [მუსას ხალხი] თორმეტ (საგვარეულო) ტომად – ხალხებად. და შთავაგონეთ მუსას, როცა (უდაბნოში ხეტიალისას) მისმა ხალხმა მას წყალი სთხოვა: «დაარტყი შენი კვერთხი კლდეს!» — და მან დაარტყა, და ამოხეთქა მისგან თორმეტმა წყარომ , ისე რომ ყოველმა ტომმა იცოდა თავისი წყლის ადგილი. და დაგჩრდილეთ თქვენ ღრუბლით და ჩამოგიგზავნეთ თქვენთვის მანნა [თაფლის მსგავსი რამ, რომელიც ხეებზე ჩნდება] და მწყერი. (და გითხარით): «იკვებეთ იმ სიკეთეებით, რომლითაც ჩვენ დაგაჯილდოეთ!» მაგრამ (მათ დაუმორჩილებლობა გამოავლინეს ალლაჰის ბრძანების მიმართ და არ გამოიჩინეს მადლიერება ამ სიკეთისთვის), და ამით ისინი ჩვენ კი არ მოგვექცნენ უსამართლოდ, არამედ საკუთარ თავს ავნეს.