Сураи Аль-Араф — Оят 178

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

• يَهْدِ — ҳидоят мекунад, ба роҳи рост раҳнамоӣ мекунад.
• الْمُهْتَدِي — ҳидоятёфта, касе ки роҳи ростро ёфтааст.
• يُضْلِلْ — гумроҳ мекунад, аз роҳи рост дур месозад.
• الْخَاسِرُونَ — зиёнкорон, онҳое ки дар дунё ва охират зиён дидаанд.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима баён мекунад, ки ҳидоят ва гумроҳӣ танҳо ба дасти Аллоҳи таъоло аст. Ҳар касро ки Аллоҳ ба роҳи рост раҳнамоӣ кунад, ӯ воқеан ҳидоятёфта аст ва ба роҳи дуруст қадам мегузорад. Ва ҳар касро ки Аллоҳ аз роҳи рост дур созад, пас онҳо зиёнкорони ҳақиқӣ ҳастанд, ки нафаси худро дар дунё ва охират зиён кардаанд ва аз неъматҳои ҷовидонӣ маҳрум мондаанд. Ин оят равшан месозад, ки ҳидоят ва гумроҳӣ аз ихтиёри банда берун аст ва танҳо Аллоҳ таъоло ба ҳар кас он чиро ки хоҳад, ато мекунад. Аммо ин маъно надорад, ки банда дар интихоби роҳ озод нест, балки Аллоҳ ба ҳар кас тибқи ҳикмати худ ҳидоят ё гумроҳиро медиҳад, ва банда бояд бо дуо ва талаби самимӣ аз Аллоҳ ҳидоят пурсад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша аз Аллоҳ таъоло ҳидоят ва роҳи ростро талаб кунем, зеро ҳидоят танҳо аз ҷониби Ӯст.
• Моро огоҳ месозад, ки гумроҳӣ ва зиёнкорӣ натиҷаи дур шудан аз Аллоҳ аст, пас бояд ҳамеша ба Ӯ наздик шавем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки сарнавишти ҳақиқии инсон дар дасти Аллоҳ аст ва мо бояд таваккул ва дуоро аз даст надиҳем.
• Ҳисси шукргузорӣ ва миннатдорӣ аз неъмати ҳидоятро дар дили мо бедор мекунад, зеро ҳидоят неъмати бузурги илоҳӣ аст.
• Моро ташвиқ мекунад, ки ба роҳи рост пайравӣ кунем ва аз гумроҳӣ эҳтиёт намоем, то дар дунё ва охират зиёнкор нашавем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати зиёнкорӣ танҳо дар охират ошкор мешавад ва мо бояд барои он рӯз омода бошем.