Сураи Аль-Араф — Оят 182

1. Маънои калимаҳо:

• «كَذَّبُوا»: дурӯғ шумориданд, инкор карданд.
• «آيَاتِنَا»: оятҳо ва нишонаҳои Мо (Қуръон ва далелҳои равшани Аллоҳ).
• «سَنَسْتَدْرِجُهُم»: мороҳела-моҳела ба ҳалокат наздик мекунем, қадам ба қадам ба сӯи азоб мебарем, дар ҳоле ки онҳо ҳис намекунанд.
• «مِنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ»: аз ҷое ки онҳо намедонанд ва гумон намекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло мефармояд, ки касоне, ки оятҳои Моро дурӯғ шумориданд ва ба онҳо имон наоварданд, балки инкорашон карданд, Мо онҳоро оҳиста-оҳиста ва қадам ба қадам ба сӯи ҳалокат мебарем. Ин гуна нест, ки фавран азоб фурӯ рехта шавад, балки Мо ба онҳо неъматҳо ва рӯзӣ медиҳем, то ки онҳо дар гумроҳии худ идома диҳанд ва биписанданд, ки бар ҳақ ҳастанд. Ин амал барои он аст, ки онҳо ба ғурур ва худписандӣ гирифтор шаванд ва гумон кунанд, ки ин неъматҳо нишонаи ризои Аллоҳ ва дурустии роҳи онҳост. Сипас, вақте ки онҳо дар ғафлат ва худписандӣ ғарқ мешаванд, азобе ба онҳо мерасад, ки ҳеҷ гуна интизори онро надоштанд ва аз куҷо омадани онро намедонанд. Ин неъматдиҳӣ ба онҳо барои иззату икром нест, балки воситаи имтиҳон ва ба тадриҷ ба сӯи азоб бурдан аст. Пас, онҳо бояд аз ин ҳолат ҳушёр бошанд ва ба худ биёянд, зеро ҳар лаҳзаи ба таъхир афтодани азоб метавонад фурсати тавба бошад.

1. Фавойиди оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ муҳлат медиҳад ва фавран ҷазо намедиҳад, то бандагонаш тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.
• Неъматҳои дунёвиро набояд нишонаи ризои Аллоҳ ва дурустии роҳ донист, зеро баъзан онҳо воситаи имтиҳон ва истидроҷ мебошанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба оятҳои Қуръон гӯш диҳем, онҳоро тасдиқ кунем ва аз инкору дурӯғ шуморидан эҳтиёт кунем.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; ҳар кас ба он имон оварад, роҳи наҷотро меёбад ва аз ғафлат ва азоби ногаҳонӣ эмин мемонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба Аллоҳ таваккал кунем, аз гуноҳ тавба намоем ва шукри неъматҳои Ӯро ба ҷо оварем, то ки неъматҳо барои мо воситаи наздикӣ ба Аллоҳ гарданд, на воситаи ғурур ва ҳалокат.