Сураи Аль-Араф — Оят 183

1. Маънои калимаҳо:

• «وَأُمْلِي»: мӯҳлат медиҳам, вақтро дароз мекунам.
• «كَيْدِي»: тадбири Ман, чораи Ман (дар ин ҷо мақсад аз он гирифтан ва ҷазо додан аст).
• «مَتِينٌ»: сахт, қавӣ, устувор.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло мефармояд, ки ба ин кофирон ва дурӯғбароварандагони оёти Худ мӯҳлат медиҳад ва ҷазоро аз онҳо ба таъхир меандозад. Ин мӯҳлатдиҳӣ ба он хотир аст, ки онҳо гумон кунанд, ки ҳеҷ гоҳ азоб нахоҳанд дид ва аз ин рӯ, дар куфру саркашӣ ва дурӯғбароварӣ идома диҳанд. Ҳамин тавр, гуноҳи онҳо афзун мешавад ва азоби онҳо дучанд мегардад. Ба ростӣ, тадбир ва чораи Аллоҳ сахт ва қавӣ аст; ҳеҷ қуввате ва ҳеҷ ҳилае наметавонад онро рад кунад ё аз он бигурезад. Аллоҳ ба онҳо зоҳиран неъмат ва некӣ нишон медиҳад, вале дар ботин ва ҳақиқат мақсади Ӯ хорӣ ва партофтани онҳост.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки мӯҳлатдиҳии Аллоҳ ба гуноҳкорон нишонаи ризоият ё фаромӯш кардани онҳо нест, балки имтиҳон ва имконияти дигар аст.
• Мефаҳмонад, ки ҳатто вақте ки ба золимон неъматҳо дода мешавад, ин метавонад як навъи тадбир ва озмоиш бошад, на изҳори дӯстӣ.
• Моро водор мекунад, ки аз гуноҳу саркашӣ эҳтиёт кунем ва фавран тавба намоем, зеро тадбири Аллоҳ сахт ва тағйирнопазир аст.
• Ин оят дили мӯъминонро ором месозад, ки агар золимон дар дунё дар неъмат бошанд ҳам, дар ниҳоят адлу инсофи Аллоҳ барқарор мешавад.
• Муҳаббати ба ислом ва Қуръонро зиёд мекунад, зеро Қуръон ҳақиқатро равшан баён мекунад ва моро аз фиреби зоҳири ҳол огоҳ месозад.